Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2009


ΜΗΔΕΙΑ (2)


Μετα τους Ολυμπιακους του 2004, ολη η Ελλαδα γνωρισε τον Δημητρη Παπαϊωαννου και στην επομενη παρασταση του, το 2, απο`κει που ο χορος δεν ειχε κανενα -ή μαλλον ελαχιστο- κοινο αρχισε να γινεται μια κοσμοσυρροη στο Παλλας κι η μια παραταση να διαδεχεται την αλλη... Σχεδον ο ιδιος πανζουρλισμος παρουσιαστηκε και στην Μηδεια 2, την πρωτη παρασταση του Παπαϊωαννου η οποια φετος ξανανεβηκε με τεραστια απηχηση αυτη τη φορα! Ενα ειναι το σιγουρο κατα την γνωμη μου: ο Παπαϊωαννου εχει γινει trendy! Ολοι οι wannabe κουλτουρες πρεπει να δουν την παρασταση του ακομη κι αν ξερουν απο πριν οτι δεν θα καταλαβουν τιποτα, για να πεισουν τον εαυτο τους οτι εχουν αποψη επι του θεματος και μετα να λενε "Μα ειναι εξαιρετικος!" χωρις να ξερουν το γιατι ομως!
Οταν ειδα το 2, η αληθεια ειναι πως συγκλονιστηκα! Το βρηκα παρα πολυ ανθρωπινο, συγκινητικο, βαθυ, μαγικο. Δεν το περιμενα. Ουτε καταλαβα τα παντα, ομως τα κενα που μου αφησε δεν με ενοχλησαν απο τη στιγμη που οσο το εβλεπα ενιωθα μαγεμενη... Οντας σιγουρη πια οτι ο Παπαϊωαννου για μενα ειναι ενας εξαιρετικος καλλιτεχνης κι οχι απλα μια μοδα, αποφασισα να παω να δω και τη Μηδεια 2, απολυτα πεπεισμενη οτι θα μου αρεσει ακομη περισσοτερο μιας και ειναι η αγαπημενη μου τραγωδια. Τα εισητηρια φυσικα ηταν sold out σε χρονο ντε τε... Μετα κοπων και βασανων καταφερα να βρω και να παω σε μια απο τις τελευταιες παραστασεις...
Η αληθεια ειναι οτι το βρηκα κουραστικο. Και αδιαφορο. Συγνωμη που λεω τη γνωμη μου... Καποιες στιγμες ηταν πολυ δυνατες, το συνολο ομως παγερα αδιαφορο. Η χορογραφια μου φανηκε σχεδον ανυπαρκτη και η οποια ευριματικοτητα της παραστασης βασιζεται σε εφε ή αντικειμενα στα χερια των χορευτων... Οι συμβολισμοι ηταν πολυ ευκολοι, στα ορια του αυτονοητου σχεδον και εικαστικα δεν ξερω τ ηταν αυτο που επεβαλλε το ασπρο παντου. Επισης τελειωσε παρα πολυ αποτομα και συμφωνα με την δικη αποψη προσπερνωντας τη μεγαλυτερη στιγμη του εργου. Παρολλα αυτα, δυστυχως δεν μπορω να πω οτι ηταν κακο γιατι οι χορευτες ηταν πραγματικα εξαιρετικοι.
Το τραγελαφικο στην ολη υποθεση ομως -γιατι εδω θελω να καταληξω- ειναι το εξης: πηγαμε παρεα τεσσερα ατομα. Ο ενας κοιμηθηκε, οι αλλοι δυο υπεμεναν καρτερικα, κι εγω αναστεναζα... Οταν τελειωσε η παρασταση, δεν υπηρχε ουτε ενας που να πει οτι δεν του αρεσε! Ή οτι κατι δεν καταλαβε, ή οτι βαρεθηκε! Ολοι βαρεθηκαμε! Και ρωταω: Γιατι για καποιους καλλιτεχνες δεν λεμε ποτε κατι κακο;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου