Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2009


ΤΟ ΞΥΠΝΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ


Αντιθετα με τον Ρομπερτο Τσουκο, μια απο τις παραστασεις που πραγματικα με ενθουσιασαν φετος, ηταν το Ξυπνημα της Ανοιξης, παλι απο το Εθνικο, στην Α'Σκηνη του Συγχρονου Θεατρου Αθηνας, στο Γκαζι... Προκειται πραγματικα για μια απο εκεινες τις παραστασεις που δεν θα ξεχασω ποτε στη ζωη μου!Το εργο του Φρανκ Βεντεκιντ, γραμμενο γυρω στα 150 χρονια πριν, ισως πιο συγχρονο απο ποτε, σκληρο και ταυτοχρονα ευαισθητο, παιδικο, ανεμελο αλλα και βαθια τραγικο, γεματο απο εικονες που σοκαρουν αλλα την ιδια στιγμη ξεχειλιζουν απο λυρισμο, ειναι μια εξαιρετικη παρασταση γεματη απο τη μαγεια του θεατρου!Μερικοι απο τους καλυτερους νεους ηθοποιους στους πρωταγωνιστικους ρολους, η Ιωαννα Παππα, ο Ομηρος Πουλακης, ο Προμηθεας Αλειφεροπουλος, ο Κωσταντινος Ασπιωτης κ.α., ενω μεχρι πριν λιγο καιρο τον πρωταγωνιστικο ρολο κρατουσε ο προωρα χαμενος Κωσταντινος Παπαχρονης. Δυστυχως δεν προλαβα να τον δω στη συγκεκριμενη παρασταση αλλα ειμαι σιγουρη πως ηταν εξαιρετικος... Τη σκηνοθεσια υπογραφει ο Νικος Μαστορακης και τη θεωρω πολυ εξυπνη και ευριματικη!Το εργο αφορα στην μεταβαση απο την παιδικοτητα στην εφηβεια, τα πρωτα ερωτικα σκιρτηματα, τις αγωνιες, τις προκαταληψεις, την πιεση που ασκειται στα παιδια απο παντου και τα "πρεπει" που καταληγουν να σε ελεγχουν και στη συνεχεια να σε αναιρουν, τα "πρεπει" που σε σκοτωνουν καθημερινα ειτε σωματικα, ειτε ψυχικα...Ειναι μια απο τις ελαχιστες πια παραστασεις που καταφερνουν να σε καθηλωσουν, να σε προβληματισουν, και που φευγοντας να εισαι σε θεση να πεις "Συγχαρητηρια" και να το εννοεις! ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου