Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2009





ΑΛΚΗΣΤH

Χωρις να εχω δει αλλες παραστασεις του φετινου καλοκαιριου (με εξαιρεση την Φαιδρα και το Χειμωνιατικο Παραμυθι) παιρνω το ρισκο να πω πως η Αλκηστη, ηταν σιγουρα η καλυτερη ελληνικη παρασταση του φετινου φεστιβαλ!
Μετα τις περσινες ανατρεπτικες Βακχες στο γκαραζ της Πειραιως, ο Θωμας Μοσχοπουλος, φετος, με τον ιδιο σχεδον θιασο και με τον ιδιο συγγραφεα, αλλα με την παντα πρωτοτυπη και εναλλακτικη του ματια σκηνοθεσιας, παρουσιασε την Αλκηστη και καθηλωσε το κοινο. Ενα υποβλητικα λιτο σκηνικο, videowalls, και ενας μαυροφορεμενος χορος που εψαλλε εδωσαν ενα μοναδικο υφος στην παρασταση. Μια δυναμικη και απολυτως καθηλωτικη εισαγωγη, με την σκηνη Απολλωνα-Θανατου, ανοιγει την παρασταση χωρις να σ`αφηνει λεπτο απο τοτε! Εξαιρετικος ο Αργυρης Ξαφης στον ρολο του Ηρακλη, μακραν απο τις καλυτερες ερμηνειες του, απολαυστικοτατος ο Κωστας Μπερικοπουλος ως Φερης, ενω ο Χρηστος Λουλης ηταν απλα μοναδικος ως Αδμητος.
Η εννοια της αυτοθυσιας, η αξια της ζωης, το απολυτο του ερωτα και ο τρομος του θανατου ειναι μερικα μονο απο τα θεματα του εργου, που παρουσιαζονται αλλοτε με χιουμορ και αλλοτε γεματα απο την τραγικοτητα του αρχαιου δραματος σε μια παρασταση που εγω τουλαχιστον ευχαριστηθηκα οσο ελαχιστες αλλες αυτου του ειδους! Επι σκηνης βρισκονταν η Μαρια Σκουλα στον ρολο της Αλκηστης, ο Σωκρατης Πατσικας Υπηρετης, η Μαρια Πρωτοπαππα Θεραπαινα, ενω κορυφαιοι του Χορου ηταν η Ιωαννα Παππα, η Αννα Καλαϊτζιδου, ο Θανος Τοκακης, ο Βαγγελης Χατζηνικολαου και ο Ηλιας Παναγιωτακοπουλος.

Μεγαλο μειονεκτημα -δεν ειναι θεμα της παραστασης αλλα μου ειναι αδυνατον να μην το θιξω- το κοινο, αλλα και οι υπευθυνοι του Θεατρου Βραχων. Το κοινο ηταν οχι απλως απαραδεκτο, αλλα μακραν το χειροτερο και πλεον ασεβες προς τους ηθοποιους αλλα και τον κοσμο που ηθελε να παρακολουθησει, που εχω συναντησει ποτε μου. Εκτος απο τον διαρκη ψιθυρο που ακουγες σε ολη την διαρκεια της παραστασης, εκτος απο το οτι επι ενα τεταρτο μετα την εναρξη του εργου ο κοσμος εξακολουθουσε να ερχεται και να ψαχνει την θεση του σ`ενα θεατρο που δεν ειναι νουμεροτε και εκτος απο τα τσιγαρα που ακουγες ν`αναβουν σε ολη την διαρκεια της παραστασης, το χειροτερο ειναι πως ελαχιστοι ηταν αυτοι που ειχαν την ευγενη καλοσυνη μετα την εναρξη να μεινουν στις θεσεις που ειχαν επιλεξει! Ο κοσμος πηγαινοερχοταν ασταματητα μεχρι και στο τελευταιο τεταρτο της παραστασης, ψαχνωντας να βρει που μπορει να καθησει για να βλεπει καλυτερα αγνοωντας τους υπολοιπους, με αποτελεσμα να κλεινονται διαδρομοι, σκαλακια και οποιοδηποτε περασμα δεν ηταν θεση και με αποτελεσμα ο θεατης να βλεπει σε ολη την διαρκεια του εργου πρωτα την πλατη καποιου αλλου και μετα τη σκηνη! Κι ερχομαι και ρωταω: ενταξει, ο ελληνας ειναι γνωστος παρτακιας, ωχαδελφιστης και μην πω και το αλλο το ποιο χοντρο σε μια σελιδα για θεατρο και τεχνη, οι υπευθυνοι του θεατρου ομως τι εκαναν για την καλυτερη δυνατη διεξαγωγη της παραστασης; Να σας πω εγω: απολυτως τιποτα! Ντροπη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου