Τρίτη, 13 Ιουλίου 2010

ΤΟΚΟΣ

Χτες βραδυ παρακολουθησα την παρασταση Τοκος που διοργανωνεται στα πλαισια του Φεστιβαλ Αθηνων 2010, και ανεβαινει στην Πειραιως 260... Προκειται για το νεο εργο του Δημητρη Δημητριαδη (γνωστος απο το Πεθαινω σαν Χωρα, που περισυ τετοια εποχη εκανε παταγο), σε σκηνοθεσια Λευτερη Βογιατζη (εδω οι συστασεις ειναι περιττες νομιζω...)
Το Πεθαινω σαν χωρα δεν το ειχα δει... Ομολογω πως ειχα την περιεργεια αλλα φοβηθηκα. Δεν ειμαι φαν του Μαρμαρινου. Το προσπαθησα μια φορα, το προσπαθησα και δευτερη, κατεληξα οτι δεν μου παει, οποτε δεν το ειδα. Θελω να καταληξω στο οτι δεν ηξερα οπως αλλοι ισως, τι εστι Δημητριαδης. Κι ολο αυτο, δεν ειναι παρα μια εισαγωγη για να πω οτι βρηκα το εργο απαραδεκτο... Στη ζωη μου γενικοτερα ειμαι αρκετα απολυτη στις αποψεις μου, οταν προκειται για την Τεχνη ομως, προσπαθω και νομιζω οτι τα εχω καταφερει σ`ενα μεγαλο βαθμο, να αφηνω παραθυρακια. Κι οταν αναφερομαι σε καποιο εργο, οποιουδηποτε ειδους, πρωτα να το φωτιζω, να εστιαζω στα θετικα του σημεια, και μετα να αναφερομαι στις οποιες ενστασεις μου. Το δυστυχημα ειναι πως στον Τοκο, δεν μπορεσα να βρω φωτεινα σημεια. Κανενα. Στην παρασταση ναι, στο εργο, οχι. Ηξερα πως προκειται για μια αλληγορια η οποια αναφερεται σε μια κοινωνια οπου τα νεογεννητα ειναι προϊον διαφθορας, ηθικης συψης, και μεσα απο αυτο το πλαισιο, το εργο μιλα για την κοινωνια, την οικογενεια, την γονιμοτητα, την ζωη και τον θανατο. Το βρηκα πολυ ενδιαφερουσα ιδεα. Και σε μια αλλη βαση, εξακολουθω να πιστευω πως ειναι. Το θεμα ειναι πως (προσωπικη μου αποψη παντα) με τον τροπο που γραφτηκε το εργο, οχι απλα δεν λεει τιποτα, αλλα δεν καταλαβαινεις και τιποτα. Ουτε τα στοιχειωδη. Αν δεν ειχα διαβασει οτι τα μωρα ειναι προϊον διαφθορας, ουτε αυτο θα ειχα καταλαβει! Και ενταξει, δεν λεω οτι ειμαι καμια ξερολα, αλλα εχω δει παρα πολλα εργα και πολλα απο αυτα ηταν αλληγορικα. Τα καταλαβα ομως. Τωρα το αν θελουμε να ονομαζουμε την τρελα και την διαστροφη του καθε συγγραφεα αλληγορια, αυτο ειναι αλλο θεμα... Και ειναι καιρος νομιζω, μιας και ειμαστε και σε περιοδο κρισης, ολοι οι δηθεν "ψαγμενοι-κανω ΜΟΝΟ κουλτουρα" συγγραφεις, σκηνοθετες και ηθοποιοι, να αρχισουν να σεβονται το κοινο τους. Να το σεβονται, απο την αποψη οτι ...ο κοσμος, διψαει πραγματικα να δει κατι καλο. Οχι αναλαφρο ή εμπορικο, δεν λεω αυτο, αλλα κατι αξιολογο! Κατι που οταν θα τελειωσει ο κοσμος θα το συζηταει, θα το σκεφτεται, και ενδεχομενως να τον αλλαξει κιολας. Στον Τοκο, το μονο που μπορεσα να σκεφτω βγαινωντας ηταν γιατι εδωσα τα λεφτα μου; γιατι εχασα τον χρονο μου; και αν ειμαι ηλιθια! Συγγνωμη, σας εκτιμω ολους τους συντελεστες βαθυτατα, αλλα ξερω οτι δεν ειμαι. Μπορει να μην ειμαι ειδικος αλλα εν πασει περιπτωση, ξερω οτι και μονο απο τον αριθμο των παραστασεων που εχω δει, μπορω να κρινω. Και αυτο που ειδα στο συγκεκριμενο εργο ηταν μια ακατασχετη φλυαρια και ασυναρτησια. Μονο.
Αυτα ειχα να πω για το εργο. Τωρα ως παρασταση, οφειλω να ομολογησω πως ειχε πολυ καλους ηθοποιους, την Αλεξια Καλτσικη, τον Δημητρη Ημελλο, την Ρενη
Πιττακη, τον Γιαννη Νταλιανη, την Αγγελικη Παπαθεμελη αλλα και τους νεωτερους Παντελη Δεντακη και Λουκια Μιχαλοπουλου, οι οποιοι κατ`εμε αποτελεσαν και την μεγαλη εκπληξη της παραστασης διοτι τους βρηκα καλυτερους απο τους υπολοιπους! Εικαστικα, η σκηνη της Πειραιως εχει μετατραπει σε μια τεραστια αυλη με ενα πευκο, σκηνικο λιτο απολυτα υποβλητικο ομως, με εναν εξαιρετικο φωτισμο και μια πολυ ιδιαιτερη και "Τριερικη" θα ελεγα ατμοσφαιρα, η οποια για μενα ηταν οτι καλυτερο ειδα χτες βραδυ. Θα κλεισω με αυτα που μου αρεσαν λοιπον... Η αισθηση του σκηνικου, το φιναλε με την εξαιρετικη μουσικη του Φιλιπ Γκλας να καλυπτει την σιωπη και τα κενα του εργου και οι ηθοποιοι, οι οποιοι ομως πραγματικα απορω, γιατι επελεξαν να παιξουν στο συγκεκριμενο εργο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου