Παρασκευή, 22 Οκτωβρίου 2010



ΠΡΟΪΟΝ

Για αλλες δυο βραδιες, μεχρι και την Κυριακη δηλαδη, 24 Οκτωβριου, προλαβαινετε να δειτε την παρασταση Προϊον στο Bios! Το λεω με χαρα και το γραφω με θαυμαστικο γιατι πραγματικα ηταν η παρασταση που με εφτιαξε για να δω κι αλλα σε μια περιοδο που ειχαμε πολυ καιρο να δουμε κατι δυνατο και εξυπνο και νομιζω ολοι πλεον ειμαστε λιγο πιο επιφυλακτικοι στο τι θα κανουμε, που θα παμε και πως θα ψυχαγωγηθουμε! Η φετινη χειμερινη σεζον ανοιξε δυναμικα και απολαυστικα!
Εργο του Μαρκ Ρεϊβενχιλ, ενος ιδιαιτερου Βρετανου συγγραφεα, γνωστου απο το Shopping and Fucking και εκπροσωπου του κινηματος in your face theater, ειναι ο μονολογος ενος σκηνοθετη στην προσπαθεια του να πεισει την ηθοποιο που εχει απεναντι του να παρει μερος στην ταινια του. Ενα εξαιρετικα δυνατο κειμενο, γεματο τροφη για σκεψη και γραμμενο με μια απιστευτη μαεστρια, παιρνει σαρκα και οστα στο προσωπο του Δημητρη Λιολιου ο οποιος ειναι καταπληκτικος και απολαυστικοτατος. Η σκηνοθεσια ειναι της Νανσυ Μπινιαδακη, ενω επι σκηνης βλεπουμε και την Ηλιανα Γαϊτανη σε εναν βουβο ρολο αλλα επισης πολυ καλη!
Το εργο μου αρεσε παρα πολυ κι αυτο που μ`αρεσε ηταν ο συνδυασμος διασκεδασης και προβληματισμου, κατι που πολυ σπανια συνανταει κανεις. Γελας με την καρδια σου! Γελας με την σατυρα -ναι, το Προϊον ειναι ενα κυριως σατυρικο εργο, κατ`εμε- ταυτοχρονα ομως θιγει τοσο πολλα θεματα για τον τροπο ζωης μας και τοσο εμμεσα, τοσο εξυπνα που δεν το συνειδητοποιεις καν! Σε προβληματιζει χωρις να δωσει καμια απαντηση για τιποτα και εχοντας πει τα παντα για την μανια καταναλωτισμου, για την σεξουαλικοτητα, για την μοναξια, για τις νεες τασεις του κινηματογραφου, για τις τραγικες φιγουρες των στοιχειωμενων απο δαιμονες καλλιτεχνων, για την μεγαλομανια, για την τρομολαγνεια και για τον καθε ανθρωπο που βρισκεται διπλα μας σ`εναν κοσμο που ολοι οι αλλοι ειναι εχθροι μας. Γιατι ετσι μαθαμε. Γιατι χασαμε την εμπιστοσυνη στους αλλους. Γιατι αυτο ειμαστε αναγκασμενοι να πιστευουμε.
Δεν εχω να πω κατι αλλο. Ηταν εξαιρετικο. Ηταν οχι απλα πρωτοτυπο, οχι εξυπνο, οχι απολαυστικο, ηταν μεγαλοφυες. Τον Ρεϊβενχιλ τον ειχα ακουστα. Ως φιλο της Σαρα Κεην την οποια θεωρω καθηλωτικη και για μενα αυτο ηταν το πρωτο του ατου. Ως τον συγγραφεα του Shopping and Fucking το οποιο δεν ειχα την ευκαιρια να δω ή να διαβασω ποτε. Ως εναν πρωτοποριακο και αμφιλεγομενο συγγραφεα. Ως εναν ιδιαιτερο καλλιτεχνη με του οποιου το εργο δεν ειχα επαφη. Απο σημερα, δηλωνω τεραστια φαν! Ηταν τοσο απλο!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου