Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2010


ΤΑ ΟΡΦΑΝΑ

...παρουσιαζονται εδω και λιγο καιρο στην κεντρικη σκηνη του Θεατρου του Νεου Κοσμου. Προκειται για ενα ψυχολογικο θριλερ του Ντενις Κελι σε σκηνοθεσια του Βαγγελη Θεοδωροπουλου. Βραβευμενο αλλα και αμφιλεγομενο (ή μηπως πηγαινουν παντα μαζι αυτα τελικα;) προκαλεσε πολλες αντιδρασεις οταν πρωτοεμφανιστηκε στο φεστιβαλ του Εδιμβουργου το 2009. Η υποθεση; Μια οικογενεια της αστικης ταξης. Ο αδελφος της γυναικας εισβαλλει ματωμενος σ`ενα δειπνο. Εξηγει οτι προσπαθησε να βοηθησει εναν τραυματισμενο νεαρο. Ευαισθητες ισορροπιες που σταδιακα κλονιζονται, σ`ενα εργο πολυ μεσα στο κλιμα της εποχης του, για την ξενοφοβια, την βια, τον ρατσισμο, τους δεσμους αιματος που ενωνουν καθε οικογενεια, αλλα κυριως για τον φοβο. Τον φοβο που ο καθε ανθρωπος στην εποχη μας, νιωθει να διαπερνα τα θεμελια του σπιτιου και που σιγα σιγα θα μεγαλωσει τοσο πολυ που θα διαλυσει καθε ειδους αξια και ανθρωπια.
Εξαιρετικες οι ερμηνειες των πρωταγωνιστων, ο Ομηρος Πουλακης γι`αλλη μια φορα στον ρολο ενος προβληματικου νεου, αλλα δεν μας πειραζει, του παει, και το γεγονος οτι καθε φορα ακομη και σε παρομοιους ρολους δειχνει κατι αλλο, αποφευγοντας τις μανιερες, τον καθιστα εναν απο τους καλυτερους ηθοποιους της τελευταιας γενιας. Η Μαρια Κιτσου επισης παρα πολυ καλη, οπως και ο Μιχαλης Οικονομου, με τον πιο βαρυ ρολο του εργου στις πλατες του!

Στα επιμερους τωρα. Ειναι ενα πολυ καλο εργο τα Οραφανα. Εκεινο που βρηκα απαραδεκτο στην παρασταση, ηταν η μεταφραση. Απαραδεκτη. Τοσο απλα. Εχοντας δει πολλες βρετανικες ταινιες (ειμαι φαν του ειδους) εχω ακουσει τα αγγλικα σε καθε δυνατη αργκο. Ξερω αρκετα καλα αγγλικα, ωστε να παρακολουθω τετοιες ταινιες ακομη και χωρις υποτιτλους. Ακουγοντας λοιπον τις ατακες του εργου, το νοημα το εβγαζα, αλλα στα ελληνικα δεν υπηρξε ουτε μια προταση που να μπορει να ειπωθει στ`αληθεια απο ανθρωπο. Ακουγα τις ατακες και ερχοντουσαν στο μυαλο μου αγγλικες λεξεις. Σχηματιζα την προταση στα αγγλικα, εβλεπα την μεταφραση που της ειχε αποδοθει και μετα πηγαινα παρακατω. Κουραστικο και πολυ δυσαρεστο επισης γιατι αν διανοηθω οτι η καλυτερη δυνατη μεταφραση ηταν αυτη, ή οτι δεν υπηρξε ουτε ενας απο τους συντελεστες να πει οτι το κειμενο δεν αποδιδεται σωστα, τοτε παμε κατα διαολου...
Επισης! Το εργο ειναι δυνατο. Δεν ειναι συγκλονιστικο ομως. Αποπειραται να θιξει καποια ερωτηματα τα οποια στην πορεια, αναιρουνται κατ`εμε, απο τα ιδια του τα δεδομενα. Πιστευω οτι θα ηταν εξισου μεσα στην εποχη του, πολυ πιο σοκαριστικο και πολυ πιο δυνατο, σε σημειο που θα μπορουσε να γινει ενα απο τα εργα-γροθια στο στομαχι, εαν δεν ειχε καμια αναφορα σε φυλετικα ζητηματα. Αν εβλεπες δυο ανθρωπους, χωρις καμια περαιτερω περιγραφη, και σου ελεγαν οτι ο ενας θα ζησει κι ο αλλος θα πεθανει. Εσυ αποφασιζεις. Εκει υπαρχει το διλλημα. Οταν δεν εχεις να κανεις με ομοια πραγματα, το οποιοδηποτε διλλημα, αυτοματα, αποδυναμωνεται. Απο την αλλη πλευρα, το φυλετικο, ειναι το μειζον θεμα της εποχης μας. Σαφως και η τεχνη οφειλει να αναφερθει. Ομως! Δεν οφειλει να παιρνει θεση. Εκθετεις το προβλημα και την θεση την αφηνεις στην κριση του καθε θεατη. Δεν του δινεις την λυση για κατι τετοιο. Εχω βαρεθει πραγματικα να βλεπω εργα τα οποια στην προσπαθεια τους να γινουν τεχνη, αγγιζουν το συγκεκριμενο θεμα και παιρνουν μια ισχυροτατη θεση υπερ του καθε μεταναστη. Δεν θα ειχα κανενα προβλημα, εαν υπηρχαν εξισου πολλα εργα με το ιδιο θεμα τα οποια στο τελος θα ηταν υπερ των πολιτων καθε χωρας που γινεται κεντρο μεταναστων. Ομως κατι τετοιο δεν υπαρχει. Και στην τελικη, εφοσον η τεχνη ειναι υπερανω, και δεν δεχεται καμια λογοκρισια και απλα εκθετει προβληματα, γιατι δεν υπαρχει ουτε ενα εργο το οποιο αντι να λεει το τι εχει περασει καθε μεταναστης και ποια αντιμετωπιση (παντα αδικη) εχει στις χωρες που πηγαινει, να λεει το τι περνανε οι πολιτες που φοβουνται στις γειτονιες τους, στα σπιτια τους, στη χωρα τους, και το ποσα αλλα προβληματα αντιμετωπιζουν εκτος απο τον φοβο, εξαιτιας των μεταναστων; Χωρις να τους δικαιωνει στο τελος... Μηπως επειδη θα ηταν ακραια ρατσιστικο; Δεκτο. Εννοειται πως θα ηταν ρατσιστικο. Ομως δεν ειναι εξισου επικινδυνο το να τους δικαιωνουμε; Για σκεφτειτε το κι ετσι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου