Κυριακή, 23 Ιανουαρίου 2011






ΣΥΡΑΝΟ ΝΤΕ ΜΠΕΡΖΕΡΑΚ

...ενα εργο κλασσικο και πασιγνωστο, οι λεπτομερειες νομιζω πως ειναι περιττες οποτε θα επικεντρωθω στα της παραστασης! Ανεβαινει στην κεντρικη σκηνη του Εθνικου Θεατρου, σε σκηνοθεσια του Νικου Καραθανου, ο οποιος κρατα και τον ομωνυμο ρολο. Καπου πηρε το αφτι μου καποιους να μιλουν για τον ρολο της ζωης του. Ναι, ο Νικος Καραθανος ειναι ενας απο τους καλυτερους ηθοποιους που εχουμε, ο Συρανο ομως σε καμια περιπτωση δεν ηταν ο ρολος της ζωης του. Τουλαχιστον οχι για καποιον που εχει δει και τον Ερρικο του, μια παρασταση που δεν θα ξεχασω ποτε, λιγα χρονια πριν... Ηταν καλος. Συγκλονιστικος ομως ηταν μονο ο μονολογος του φιναλε. Η Λενα Κιτσοπουλου, στον ρολο της Ρωξανης, ηταν καταπληκτικη ως αιθερια υπαρξη, δεδομενου του οτι την εχουμε συνηθισει σε πιο "σκοτεινους" ρολους, ο Χρηστος Λουλης δε, στον ρολο του Κριστιαν, απλα μαγευτικος. Νομιζω οτι ειναι ελαχιστοι οι ηθοποιοι που εχουν το θειο δωρο να γεμιζουν τοσο τη σκηνη αμα τη εμφανισει, χωρις να χρειαστει καν να μιλησουν. Κι ο Λουλης ναι, ειναι ενας απο αυτους, και για μενα αποτελεσε την πλεον επιβλητικη παρουσια της παραστασης.
Εχω και ενστασεις ομως. Κυριως για την σκηνοθεσια του Καραθανου... Αφου τον εχουμε δει να μετατρεπει σε πρωτοποριακο αριστουργημα ενα μπουλβαρακι οπως ηταν οι Οκτω Γυναικες, περιμενει κανεις οτι με τον Συρανο, και με ενα εργο με τετοια νοηματα, θα κανει θαυματα. Δεν τα εκανε... Ηταν μια σκηνοθεσια εικαστικα εως και ακαλαισθητη (με μοναδικη εξαιρεση την κοτσιδα του Λουλη), η οποια οχι απλως δεν ανεδειξε τον ρομαντισμο και την ευαισθησια του εργου, αλλα δεν ειχε ουτε καν μια λογικη που να εξυπηρετει κατι αλλο. Ολοκληρος ο θιασος ηταν ντυμμενος με γουνες, ή κουκουλωμενος με κουβερτες της γιαγιας (κι αντε βρειτε μου εσεις τον λογο τωρα!), σκηνικο δεν υπηρχε ουτε για πλακα, γεγονος που δεν θα με ενοχλουσε τοσο, εαν δεν εμφανιζοντουσαν κατι χαρτονια τα οποια κρατουσαν οι ηθοποιοι ως ενδειξη σκηνικου στη μεση της παραστασης, και για να μην πολυλογουμε, μια γενικοτερη ελλειψη ατμοσφαιρας... Το φιναλε θα ηταν εξαιρετικο, ο Καραθανος, πλαισιωμενος απο ολοκληρο τον θιασο ο οποιος ειναι εξισου καταπληκτικος, βρισκεται σε μια απο τις πλεον δυνατες στιγμες του, αλλα οι κουβερτες πραγματικα στο χαλανε! Τα συναισθηματα αναμεικτα λοιπον, αλλα μου εφυγε η περιεργεια...
*Ασχετο με την παρασταση! Επειδη καλη η κουλτουρα αλλα παρακολουθουμε και τα κουτσομπολια, και αναφερθηκα στον Χρηστο Λουλη, θα ηθελα να επισημανω το εξης σε οσους εσπευσαν να τον κατηγορησουν για την δηλωση που εκανε σε σχεση με την Ζετα Μακρυπουλια... Πιστευω οτι αν καποιος τον εχει δει εστω και μια φορα στο θεατρο, καταλαβαινει αμεσως τι ηθελε να πει με την φραση "δεν την θεωρω συναδελφο μου". Και συμφωνει και απολυτως μαζι του. Γιατι η Ζετα, ναι μια χαρα ειναι και μπορει να λεγεται και ηθοποιος εφοσον επαιξε στο θεατρο. Καλλιτεχνης ομως δεν λεγεται σε καμια περιπτωση. Μηπως ομως ο Λουλης λεγεται και καλλιτεχνης?
Και το εξηγω λιγο παραπανω γιατι κατι μου λεει οτι οπως δεν καταλαβαν τον Λουλη, ετσι δεν θα καταλαβουν κι εμενα! Ο "καλλιτεχνης" ειναι φιλοσοφια, νοοτροποια και σταση ζωης. Ο ηθοποιος ειναι επαγγελμα. Ο καλλιτεχνης ασχολειται με την τεχνη. Η τεχνη μπορει να ειναι ψυχαγωγια, δεν ειναι ομως σε καμια περιπτωση απλη διασκεδαση οπως αυτο που σου προσφερει ενα τηλεοπτικο show, μια ταινια τυπου Σουλα Ελα Ξανα (νομιζω ο τιτλος και μονο τα λεει ολα!), ή μια παρασταση οπως το Σεσουαρ για Δολοφονους... Επομενως, ενας καλλιτεχνης που ασχολειται με την υποκριτικη, σαφως και ειναι και ηθοποιος. Ενας ηθοποιος της σειρας ομως, δεν ειναι απαραιτητα και καλλιτεχνης. Ας αρχισουμε λοιπον να συνεννοουμαστε σιγα σιγα... Και οχι, δεν αντιπαθω τη Ζετα! Απλα ο Λουλης εχει οντως δικιο!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου