Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2011






AMADEUS

Και ναι, η επιστροφη του Χριστοφορου Παπακαλιατη στο θεατρικο σανιδι ειναι πλεον γεγονος! Και μαλιστα σε εναν ρολο προκληση, αυτον του Βολφγκανγκ Αμαντεους Μοτσαρτ! Το ακουσαμε, το αμφισβητησαμε, το ξανακουσαμε μεχρι που το ακουσαμε και απο τον ιδιο και απο τοτε περιμεναμε εναγωνιως την μεγαλη πρεμιερα! Μια παρασταση που εχει διαφημιστει και συζητηθει οσο καμια αλλη, ερχεται να αποδειξει οτι το σωστο promotion δεν αναιρει την σπουδαιοτητα της δουλειας, και το τονιζω αυτο διοτι εχω ηδη ακουσει κακιαρες απο ανθρωπους που ειμαι σιγουρη οτι δεν το ειδαν καν! Η πρεμιερα εγινε λιγες μολις ημερες πριν (μπορειτε να δειτε το σχετικο ρεπορταζ και φωτογραφιες απο την βραδια στο http://www.tlife.gr/Article/FN/0-76-13831.html).
Η παρασταση Amadeus, ανεβαινει στο θεατρο Βρετανια, σε σκηνοθεσια του Δημητρη Λιγναδη, ο οποιος κρατα και τον ρολο του Αντονιο Σαλιερι, του θανασιμου αντιπαλου του Μοτσαρτ. Το εργο ειναι του Πητερ Σαφερ, κλασσικο, και ευρεως γνωστο απο την ταινια του Μιλος Φορμαν η οποια το 1984 απεσπασε οκτω Οσκαρ. Σ`αυτο το σημειο να διευκρινισω οτι δεν προκειται για βιογραφια του Μοτσαρτ, αλλα για ενα εργο μυθοπλασιας, το οποιο εμπνευσμενο μεν απο πραγματικα γεγονοτα, επικεντρωνεται δε στην αντιζηλια μεταξυ Μοτσαρτ και Σαλιερι και ειναι δοσμενο απο την πλευρα του δευτερου...
Ας ερθουμε ομως στις λεπτομερειες! Προκειται για μια πααααρα παρα πολυ καλη παρασταση! Δεν θα πω η παρασταση της χρονιας μονο και μονο επειδη μεχρι πριν λιγο καιρο παιζοταν ακομη η Φρεναπατη, η οποια ηταν μια εξισου καλη παρασταση. Θεωρω ομως οτι αυτες οι δυο παραστασεις ειναι οτι καλυτερο εχουμε δει τα τελευταια τρια χρονια. Ενα εργο με ενα θεμα οχι μονο διαχρονικο αλλα και τρομακτικα επικαιρο, ενα εργο με πανεμορφα νοηματα, με μεγαλα ερωτηματα και πολυ τροφη για σκεψη, και ενα εργο κλασσικο οσο δεν παιρνει, γινεται μια καταπληκτικης αισθητικης παρασταση, (πραγμα για το οποιο δεν ειχα καμια αμφιβολια εχοντας δει και προηγουμενες σκηνοθεσιες του Λιγναδη αλλα και παντα θαυμαζοντας την αισθητικη αντιληψη της τεχνης του Παπακαλιατη που ειναι ο μοναδικος ανθρωπος που μπορει να μετατρεπει την τηλεοραση σε τεχνη!), και γινεται μια παρασταση η οποια οχι μονο στεκεται επαξια στο πλευρο της ταινιας, αλλα την ξεπερναει κατα πολυ!
Πλαισιωμενο με την υπεροχη μουσικη του Μοτσαρτ, το Amadeus, θυμιζει μια μεταμοντερνα οπερα, γεματη απο πανεμορφες εικονες, γεματη χρωματα, γεματη συναισθηματα, γεματη απο την ανεμελη παιδικοτητα του Μοτσαρτ στο πρωτο μερος, αλλα και απο την αρρωστια του στο δευτερο, μια παρασταση σκηνοθετημενη πανεξυπνα (τρελλαθηκα με τα ευρηματα του Λιγναδη για τις οπερες του Φιγκαρο και του Μαγικου Αυλου) και πανεμορφα, και συνδυαζει το μοντερνο με το κλασσικο, το μινιμαλ με το πλουσιο, το ευχαριστο με το ουσιαστικο, και ναι, θα το πω... το εμπορικο με το ποιοτικο. Γιατι οσο κι αν δεν μας αρεσει να κανουμε διαχωρισμους, αυτοι υπαρχουν, με μια εξαιρεση: οταν σε μια δουλεια εμπλεκεται το ονομα Παπακαλιατης, ποιοτητα κι εμπορικοτητα γινονται ως δια μαγειας ενα, και το αποτελεσμα ειναι αυτο που λεμε Τεχνη. Επισης! Εκπληκτικοι φωτισμοι, υπεροχα κοστουμια, ωραια σκηνικα, εξαιρετικα τα video wall. Αυτα για το τεχνικο κομματι.
Τωρα! Επι σκηνης εχουμε, τον Δημητρη Λιγναδη, ο οποιος ειναι καταπληκτικος στον ρολο του Σαλιερι, τον εχω δει αρκετες φορες στο θεατρο, οχι σε ολες ομως τις δουλειες του, αλλα θα ελεγα πως ο Σαλιερι ειναι η καλυτερη του στιγμη... Φυσικα προκειται για εναν βαθυτατα τραγικο ρολο, και το εργο μπορει να λεγεται Amadeus θεωρω ομως οτι αυτο που κουβαλαει ο Σαλιερι ειναι κατι πολυ πιο βαρυ, και ο Λιγναδης το εκανε εξαιρετικα! Το Χριστοφορο Παπακαλιατη στον ομωνυμο ρολο του μεγαλου συνθετη, ο οποιος δεχεται μια τρομακτικη επιθεση επειδη τολμησε να κανει θεατρο λες και δεν εχει το δικαιωμα (στην τελικη αφηστε τον να αποτυχει, πρωτη φορα θα δουμε μηπως μια κακη ερμηνεια? εδω η κορη του Νταλαρα πηγε στην Επιδαυρο απο το πουθενα αλλα μας συμφερει να τα ξεχναμε κατι τετοια! Για να μην σχολιασω το φαινομενο Ντενιση! Και φυσικα αυτο που ενοχλει τους περισσοτερους ειναι οτι θελουν να αποτυχει ο Παπακαλιατης, ο Παπακαλιατης ομως ποτε μα ποτε δεν αποτυγχανει! Χα!) Τελειωσα το παραληρημα... Ο Χριστοφορος Παπακαλιατης λοιπον στον ρολο του Βολφγκανγκ Αμαντεους Μοτσαρτ ειναι ΚΑ-ΤΑ-ΠΛΗ-ΚΤΙ-ΚΟΣ!!!!!!!!!!! Κι οσοι ισχυριστουν το αντιθετο, τον ζηλευουν, ειναι εμπαθεις και εχουν παει να δουν την παρασταση εντελως προκατηλειμενοι. Ειναι τοσο απλο. Ειναι ανετος, η παιδικοτητα του Μοτσαρτ του ταιριαζει γαντι και την αποδειδει εξαιρετικα, ενω στο δευτερο μερος που σκοτεινιαζει, ειναι καθηλωτικος, στο μονολογο δε για τους Γαμους του Φιγκαρο, απλα ανατριχιαζεις. Δεν νομιζω οτι υπαρχουν πολλοι ηθοποιοι που θα τολμουσαν να κανουν μια τοσο ειλικρινη καταθεση ψυχης οσο αυτη που κανει ο Παπακαλιατης μεσα απο τον συγκεκριμενο μονολογο. Θερμα συγχαρητηρια και διπλα συγχαρητηρια μονο και μονο για το ζορι, το αγχος και τις αντιδρασεις που εχει υπομεινει! Τελος, η Δαναη Σκιαδη, στον ρολο της Κονστανς, μια ηθοποιος που επισης εχω ξαναδει σε παρασταση, μ`αρεσει παρα πολυ, οτι κι αν κανει το κανει πολυ καλα, και σιγουρα εχει μελλον.
Επειδη θα μου πουν ομως οτι πολυ το εκθειαζω και αρα καποιο λακο εχει η φαβα, θα ηθελα να τονισω κα δυο -μετρημενα- πραγματα που μου ελειψαν... Πρωτον: Ηθελα τις οπερες λιγο μεγαλυτερες σε διαρκεια. Ισως ηταν επιφοβο και γι`αυτο κατεληξαν σ`αυτο που ειδαμε, και η αληθεια ειναι οτι στην ταινια, οι οπερες ηταν πολυ βαρετες. Οταν ομως ειδα τι εκανε ο Λιγναδης μ`αυτες, ηθελα κι αλλο! Ηταν υπεροχες! Και δευτερον: Εχοντας δει την ταινια, περιμενα με μεγαλη ανυπομονισια την σκηνη που ο Σαλιερι εμφανιζεται στον Μοτσαρτ ως το φαντασμα του πατερα του. Στην παρασταση απλα αναφερθηκε, αλλα θεωρω οτι θα μπορουσε να εχει γινει μια εξαιρετικα μεγαλη σκηνη! Και μου ελειψε...
Αυτες οι εντυπωσεις! Θετικοτατες, προκειται για μια παρασταση που συνιστω ανεπιφυλακτα σε ολους, μια εξαιρετικη δουλεια σπανιας ποιοτητας και μια παρασταση που με εκανε περηφανη γιατι ξαφνικα συνειδητοποιησα οτι ακομη κι οταν ολα πανε κατα διαολου, παντα υπαρχουν καποιοι ανθρωποι που μπορουν με το οραμα τους να κανουν τη διαφορα. Ειναι αυτο που λεει στο εργο ο Μοτσαρτ-Παπακαλιατης, γιατι πραγματικα πιστευω οτι ο συγκεκριμενος μονολογος ηταν απο καρδιας, οτι: "Εγω μια τετοια μουσικη φανταζομαι. Μια μουσικη που θα εχει ζωη, θα εχει εικονες, θα εχει καρδια. Μια μουσικη που θα κανει τον κοσμο να θελει να ειναι καλυτερος. Να αισθανεται, να εχει χρωμα, να ειναι αληθινος. Γιατι αυτο μας λειπει σημερα, η αληθεια. Και πιστεψτε με δεν υπαρχει πουθενα περισσοτερη αγαπη, απ`οση υπαρχει μεσα στην αληθεια."
Ευχαριστω για την παρασταση που ειδα.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου