Σάββατο, 12 Μαρτίου 2011

COCK
Συγχρονο εργο, του βραβευμενου Μαϊκ Μπαρτλετ, που ανεβαινει αυτον τον καιρο στο Θησειον, Ενα Θεατρο για τις Τεχνες, σε σκηνοθεσια της Κατερινας Ευαγγελατου. Ομολογω οτι πηγα με αρκετες επιφυλαξεις στη συγκεκριμενη παρασταση, και οτι ο πρωτος και κυριος λογος ηταν η παρουσια της Ιωαννας Παππα η οποια και αποτελει κατα την γνωμη μου μια τεραστια εγγυηση του οτι μια παρασταση αξιζει να τη δεις. Ο δευτερος λογος, ηταν η απλη περιεργεια... Οι επιφυλαξεις που ειχα ηταν εξαιτιας του θεατρου, εχω παει αλλες δυο φορες. Την πρωτη φορα ειχα δει το Festen, μια διασκευη της δανεζικης ταινιας του Τομας Βιντερμπεργκ, το οποιο ηταν εως και καλυτερο απο την ταινια. Την δευτερη φορα ομως, ειδα μια παρασταση της οποιας τον τιτλο δεν θυμαμαι καν, η οποια ηταν βασισμενη στον Πυργο του Καφκα, δεν καταλαβα τιποτα, δεν εβγαλα κανενα νοημα, δεν μπορουσα να παρακολουθησω καν τι ελεγαν οι ηθοποιοι μεταξυ τους, και περασα και ποσα απανωτα σοκ, οταν περιμενοντας στο φουαγιε να μπουμε μεσα, βγηκε ξαφνικα μια ηθοποιος που επαιρνε μερος στην παρασταση, τσιτσιδωθηκε κι αρχισε να κανει ντους! Ναι, μεσα στο φουαγιε! Σαν να μην εφτανε αυτο, οταν μπηκαμε στον χωρο της παραστασης και ξεκινησε, τσιτσιδωθηκαν κι ολοι οι υπολοιποι, ειχαν ανεβει στο τραπεζι, ενω οι θεατες καθομασταν γυρω απο αυτο, και χτυπιοντουσαν -μη με ρωτησετε γιατι, δεν καταλαβα ποτε! Ηταν μια τραυματικη εμπειρια η ολη παρασταση, το μονο που θυμαμαι ηταν οι τσιτσιδοι (οι οποιοι εκτος των αλλων ηταν και ασχημοι!) και το οτι ειδα αρκετα γεννητικα οργανα -για να το πω κομψα- σε αποσταση αναπνοης κυριολεκτικα... Δεν ηταν ωραια... Απο τοτε λοιπον, δεν ξαναπηγα στο Θησειον, το Θεατρο για τις Τεχνες. Και η αληθεια ειναι οτι αν δεν ηταν η Παππα στο εργο, οσο περιεργη και να ημουν, παλι δεν θα πηγαινα! Το Cock ομως, ενα εργο απο την φυση του αμφιλεγομενο και προκλητικο, στο οποιο ανετα θα περιμενε κανεις να δει τα χειροτερα δεδομενης της ιστοριας του θεατρου, κανει την διαφορα.
Ενα εργο πολυ συγχρονο, εξυπνο, με παρα πολυ ωραιο χιουμορ, αυτο το κωμικοτραγικο που δεν ξερεις αν πρεπει να κλαψεις ή να γελασεις, αλλα τελικα υπερισχυει το γελιο, και ενα εργο το οποιο μιλα μεν για την σχεση δυο ομοφυλοφιλων, αφορα δε ολους μας, γιατι τελικα ειναι ενα εργο για την αγαπη, τον ερωτα, τις σχεσεις και πραγματα που ολοι μας εχουμε βιωσει. Η σκηνοθεσια παρα πολυ αμεση, χωρις ιχνος σκηνικου ή εστω αντικειμενου (ετσι γραφτηκε το εργο βεβαια, αλλα καλως το τηρησαν), και μια παρασταση η οποια ειναι επικεντρωμενη απο καθε αποψη στην ουσια των πραγματων.
Επι σκηνης βρισκονται ο Μακης Παπαδημητριου, απολαυστικος οπως παντα, ο Δημητρης Μοθωναιος τον οποιο ομολογω πως δεν ηξερα και μου εκανε μια πολυ θετικη πρωτη εντυπωση, η Ιωαννα Παππα εξαιρετικη (οχι στην καλυτερη της στιγμη μονο και μονο επειδη εχει κανει ηδη πολλα τεραστια πραγματα και φυσικα δεν γινεται ολοι οι ρολοι να ειναι το ιδιο σπουδαιοι, αμφιβαλλω ομως για το αν μια αλλη ηθοποιος θα καταφερνε να με συγκινησει το ιδιο με το συγκεκριμενο εργο), και ο Γιωργος Κοτανιδης, που συγγνωμη, θα το πω, ηταν ανυπαρκτος και με εκανε γι`αλλη μια φορα να ψαχνω το γιατι θεωρειται σπουδαιος ηθοποιος...
Πολυ θετικες εντυπωσεις, και ενα πολυ αμεσο εργο, το οποιο ομως να το πουμε, απευθυνεται σε ανοιχτα μυαλα... (στην Ελλαδα ειμαστε, ας το τονισουμε!) Και καπως ετσι, θ`αρχισω να ξανακοιταζω τις παραστασεις που ανεβαινουν στο Θησειον!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου