Δευτέρα, 18 Απριλίου 2011



ΚΟΚΚΙΝΟ


...μια παρασταση με εναν απο τους πλεον αντιπροσωπευτικους τιτλους που εχω δει ποτε! Το κοκκινο ως χρωμα, το κοκκινο του παθους, το κοκκινο του αιματος, το κοκκινο της ζωης! Χαιρομαι παρα πολυ που εστω και τελευταια στιγμη, μπορεσα να παρακολουθησω την χθεσινη, τελευταια παρασταση του Κοκκινου, στο Θεατρο Δημητρης Χορν, σε σκηνοθεσια Σταματη Φασουλη, με τον ιδιο να βρισκεται επι σκηνης και στο πλευρο του να εχει τον Οδυσσεα Παπασπηλιοπουλο. Ταυτοχρονα λυπαμαι παρα πολυ που δεν υπαρχει το περιθωριο για οποιον δεν το ειδε, να πω "τρεξτε να το δειτε!"...

Το θεμα φαινεται πολυ απλο και πολυ συνηθισμενο. Μια καλλιτεχνικο-πνευματικη ιδιοφυια, συναντιεται με εναν νεαρο που φιλοδοξει να γινει καλλιτεχνης. Ειναι ενα μοτιβο που εχουμε δει σε αμετρητες παραλλαγες, κι ομως ποτε δεν εχει υπαρξει τοσο δυνατο, και τοσο ουσιαστικο, μ`ενα σφιχτο και στιβαρο κειμενο που εμπεριεχει αμετρητες αληθειες μονο για οσους θελουν ή μπορουν να τις καταλαβουν. Ο Μαρκ Ροθκο, γνωστος ζωγραφος, και ο νεαρος βοηθος του Κεν, πρωταγωνιστουν σ`ενα ψυχολογικο γουεστερν, σε μια μαχη για την τεχνη, την αληθεια και την ζωη, με καθε ατακα τους να μοιαζει με πυροβολισμο, και τεραστιες συζητησεις γυρω απο εναν πινακα που το κοινο δεν θα δει ποτε γιατι πολυ απλα δεν εχει σημασια... Εκεινο που εχει σημασια ειναι το ποσο πολλα μπορει να λεει ενα χρωμα. Τα παντα στο εργο ειναι κοκκινα, ο πινακας, ο φωτισμος, τα ρουχα τους... Ενα εκτυφλωτικο κοκκινο που ξεκινα απο τον πινακα και τελειωνει καπου στο απειρο, ακριβως γιατι κατα την διαρκεια της παραστασης εχεις νιωσει καθε πιθανο συναισθημα, θετικο ή αρνητικο, κι εχεις βρεθει αντιμετωπος με τις ανειπωτες αληθειες που ακομη κι αν δεν τις αντιληφθεις παντα βρισκονται καπου στην τεχνη, οποια μορφη κι αν εχει αυτη.

Ενα εργο εξαιρετικα καλογραμμενο, εναν Σταματη Φασουλη οπως δεν τον εχετε ξαναδει ποτε, -η μορφη Φασουλης συναντα την μορφη Ροθκο και ειναι μια μαγικη συναντηση!- τον Οδυσσεα Παπασπηλιοπουλο να αποδεικνυει γι`αλλη μια φορα ποσο καταπληκτικος ηθοποιος ειναι, στο συγκεκριμενο εργο μου εκαναν τεραστια εντυπωση οι σιωπες του και δεν πιστευω οτι υπαρχει δυσκολοτερο πραγμα για εναν ηθοποιο απο την σιωπη, εξαιρετικη σκηνογραφια και φωτισμος και πολυ ωραιες μουσικες επιλογες. Μια παρασταση που ειλικρινα θεωρω κριμα που τελειωσε, ηταν μαγικο...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου