Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2011

ΜΗΔΕΙΑ
Χτες Παρασκευη και σημερα Σαββατο, το βραδυ, μπορειτε να παρακολουθησετε στο Ηρωδειο την Μηδεια. Η αρχαια και πασιγνωστη τραγωδια του Ευριπιδη, παρουσιαζεται σε σκηνοθεσια του Αντωνη Αντυπα, απο ενα δυνατο καστ ηθοποιων. Η Αμαλια Μουτουση, στον ομωνυμο ρολο, ο Χρηστος Λουλης στον ρολο του Ιασονα, ο Αρης Λεμπεσοπουλος ως Κρεων, ο Γιαννης Νταλιανης Αιγεας, ο Δημητρης Ημελλος Αγγελος και η Μαρια Καλλιμανη κορυφαια του Χορου.
Η υποθεση του εργου, πασιγνωστη. Η Μηδεια, κορη του βασιλια της Κολχιδας, ερωτευεται τον Ιασονα, σκοτωνει τον αδελφο της για χαρη του, οργανωνει την δολοφονια του Πελια, φονια του πατερα και του αδελφου του Ιασονα, και τελος διαφευγει μαζι του στην Κορινθο, οπου και ο Ιασονας την εγκαταλειπει για την Γλαυκη, κορη του βασιλια Κρεοντα. Η Μηδεια αποφασιζει να εκδικηθει, δηλητηριαζει τη Γλαυκη και τελος σκοτωνει τα ιδια της τα παιδια για να πληγωσει τον Ιασονα.
Μια παρασταση απλη, με την καλη εννοια της λεξης, αποδοτικη, και αρτια, εχει δυνατες στιγμες αλλα στο συνολο της δεν κανει κανενος ειδους υπερβαση. Ο σκηνοθετης εχει δηλωσει πως ηθελε να κανει μια Μηδεια απλη, αφαιρετικη και κλασσικη. Και τα καταφερε. Αυτο που δεν ξερω ειναι το τι ηθελε να πει μεσα απο μια τετοια Μηδεια. Αυτο που θελω να πω ειναι οτι οταν ανεβαζεις ενα τοσο γνωστο εργο, αποψη μου ειναι οτι πρεπει να εχεις να πεις κατι καινουριο μεσα απο αυτο, αντι απλα να το αναπαραστησεις. Αυτη ηταν και η μοναδικη μου ενσταση στην ολη προσεγγιση της παραστασης. Δεν το ενιωσα ποτε να απογειωνεται! Το ενιωσα οπως οταν διαβαζα το κειμενο του Ευριπιδη, και μεσα απο ζωντανους ανθρωπους, εικονες και ερμηνειες δεν πηρα τιποτα παραπανω απο αυτο που ειχα ηδη παρει απο τις λεξεις. Βεβαια οι αποψεις επι του θεματος διιστανται, καθως μεγαλη μεριδα του κοσμου θεωρει πως τα κλασσικα εργα καλο ειναι να παραμενουν ανεγγιχτα, αλλα προσωπικα διαφωνω. Ο Αντωνης Αντυπας ομως ειναι ενας καταξιωμενος σκηνοθετης, γνωστος για τις μη παραβατικες σκηνοθεσιες του, αρα εξ αρχης δεν ειχα και αλλου ειδους προσδοκιες...
Δυνατα σημεια της παραστασης η υποβλητικοτατη μουσικη της Ελενης Καραϊνδρου, και η σκηνογραφια. Οι ερμηνειες καλες, οχι αποθεωτικες ομως, η Αμαλια Μουτουση υπηρξε μια πολυ ηρεμη Μηδεια, μια Μηδεια που δεν σπαραζει, δεν παρανοει, δεν παθιαζεται, εμφανως τουλαχιστον, αλλα μια Μηδεια που αποφασιζει και εκτελει. Και αυτο νομιζω οτι ειναι κατι που αναιρειται απο τον ιδιο τον συγγραφεα. Η Μηδεια ειναι μια βαρβαρη, ειναι μια μαγισσα, ειναι μια αδιστακτη γυναικα κατακυριευμενη απο τα παθη της. Η Μηδεια της Αμαλιας Μουτουση (ή του Αντωνη Αντυπα, αυτο ειναι κατι που δεν θα το μαθουμε ποτε μαλλον) ειναι μια γυναικα που σκοτωνει τα παιδια της χωρις να χασει ουτε λεπτο την αυτοκυριαρχια της. Ηταν μια αποψη ομως. Ο Ιασονας του Χρηστου Λουλη, καλος, η πλεον αρτια ερμηνεια της παραστασης, ομως τον Χρηστο Λουλη τον εχουμε δει αμετρητες φορες να ειναι εξαιρετικος, οποτε το "καλος" στην συγκεκριμενη περιπτωση δεν ξερω αν ειναι θετικο, αλλα και παλι θα το ριξω στον σκηνοθετη, γιατι ο Χρηστος Λουλης ειναι οτι καλυτερο εχουμε στην Ελλαδα υποκριτικα, και το εχει αποδειξει επανειλημμενως, οποτε μαλλον κατι αλλο εφταιξε. Νταλιανης, Ημελλος και Καλλιμανη, καλοι, για τον Αρη Λεμπεσοπουλο δεν θελω να πω πολλα γιατι θα γινω πολυ κακια. Ηταν μακραν το χειροτερο σημειο της παραστασης. Ωδυνηρο θα ελεγα.
Παρολα αυτα, το συνολο δεν ηταν κακο. Σιγουρα δεν ηταν μια παρασταση που δεν θα ξεχασω ποτε, ηταν ομως μια παρασταση που εκπληρωσε τον στοχο του σκηνοθετη της αξιοπρεπεστατα. Αρκει κανεις να συμφωνει μ`αυτον.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου