Κυριακή, 23 Ιανουαρίου 2011






ΣΥΡΑΝΟ ΝΤΕ ΜΠΕΡΖΕΡΑΚ

...ενα εργο κλασσικο και πασιγνωστο, οι λεπτομερειες νομιζω πως ειναι περιττες οποτε θα επικεντρωθω στα της παραστασης! Ανεβαινει στην κεντρικη σκηνη του Εθνικου Θεατρου, σε σκηνοθεσια του Νικου Καραθανου, ο οποιος κρατα και τον ομωνυμο ρολο. Καπου πηρε το αφτι μου καποιους να μιλουν για τον ρολο της ζωης του. Ναι, ο Νικος Καραθανος ειναι ενας απο τους καλυτερους ηθοποιους που εχουμε, ο Συρανο ομως σε καμια περιπτωση δεν ηταν ο ρολος της ζωης του. Τουλαχιστον οχι για καποιον που εχει δει και τον Ερρικο του, μια παρασταση που δεν θα ξεχασω ποτε, λιγα χρονια πριν... Ηταν καλος. Συγκλονιστικος ομως ηταν μονο ο μονολογος του φιναλε. Η Λενα Κιτσοπουλου, στον ρολο της Ρωξανης, ηταν καταπληκτικη ως αιθερια υπαρξη, δεδομενου του οτι την εχουμε συνηθισει σε πιο "σκοτεινους" ρολους, ο Χρηστος Λουλης δε, στον ρολο του Κριστιαν, απλα μαγευτικος. Νομιζω οτι ειναι ελαχιστοι οι ηθοποιοι που εχουν το θειο δωρο να γεμιζουν τοσο τη σκηνη αμα τη εμφανισει, χωρις να χρειαστει καν να μιλησουν. Κι ο Λουλης ναι, ειναι ενας απο αυτους, και για μενα αποτελεσε την πλεον επιβλητικη παρουσια της παραστασης.
Εχω και ενστασεις ομως. Κυριως για την σκηνοθεσια του Καραθανου... Αφου τον εχουμε δει να μετατρεπει σε πρωτοποριακο αριστουργημα ενα μπουλβαρακι οπως ηταν οι Οκτω Γυναικες, περιμενει κανεις οτι με τον Συρανο, και με ενα εργο με τετοια νοηματα, θα κανει θαυματα. Δεν τα εκανε... Ηταν μια σκηνοθεσια εικαστικα εως και ακαλαισθητη (με μοναδικη εξαιρεση την κοτσιδα του Λουλη), η οποια οχι απλως δεν ανεδειξε τον ρομαντισμο και την ευαισθησια του εργου, αλλα δεν ειχε ουτε καν μια λογικη που να εξυπηρετει κατι αλλο. Ολοκληρος ο θιασος ηταν ντυμμενος με γουνες, ή κουκουλωμενος με κουβερτες της γιαγιας (κι αντε βρειτε μου εσεις τον λογο τωρα!), σκηνικο δεν υπηρχε ουτε για πλακα, γεγονος που δεν θα με ενοχλουσε τοσο, εαν δεν εμφανιζοντουσαν κατι χαρτονια τα οποια κρατουσαν οι ηθοποιοι ως ενδειξη σκηνικου στη μεση της παραστασης, και για να μην πολυλογουμε, μια γενικοτερη ελλειψη ατμοσφαιρας... Το φιναλε θα ηταν εξαιρετικο, ο Καραθανος, πλαισιωμενος απο ολοκληρο τον θιασο ο οποιος ειναι εξισου καταπληκτικος, βρισκεται σε μια απο τις πλεον δυνατες στιγμες του, αλλα οι κουβερτες πραγματικα στο χαλανε! Τα συναισθηματα αναμεικτα λοιπον, αλλα μου εφυγε η περιεργεια...
*Ασχετο με την παρασταση! Επειδη καλη η κουλτουρα αλλα παρακολουθουμε και τα κουτσομπολια, και αναφερθηκα στον Χρηστο Λουλη, θα ηθελα να επισημανω το εξης σε οσους εσπευσαν να τον κατηγορησουν για την δηλωση που εκανε σε σχεση με την Ζετα Μακρυπουλια... Πιστευω οτι αν καποιος τον εχει δει εστω και μια φορα στο θεατρο, καταλαβαινει αμεσως τι ηθελε να πει με την φραση "δεν την θεωρω συναδελφο μου". Και συμφωνει και απολυτως μαζι του. Γιατι η Ζετα, ναι μια χαρα ειναι και μπορει να λεγεται και ηθοποιος εφοσον επαιξε στο θεατρο. Καλλιτεχνης ομως δεν λεγεται σε καμια περιπτωση. Μηπως ομως ο Λουλης λεγεται και καλλιτεχνης?
Και το εξηγω λιγο παραπανω γιατι κατι μου λεει οτι οπως δεν καταλαβαν τον Λουλη, ετσι δεν θα καταλαβουν κι εμενα! Ο "καλλιτεχνης" ειναι φιλοσοφια, νοοτροποια και σταση ζωης. Ο ηθοποιος ειναι επαγγελμα. Ο καλλιτεχνης ασχολειται με την τεχνη. Η τεχνη μπορει να ειναι ψυχαγωγια, δεν ειναι ομως σε καμια περιπτωση απλη διασκεδαση οπως αυτο που σου προσφερει ενα τηλεοπτικο show, μια ταινια τυπου Σουλα Ελα Ξανα (νομιζω ο τιτλος και μονο τα λεει ολα!), ή μια παρασταση οπως το Σεσουαρ για Δολοφονους... Επομενως, ενας καλλιτεχνης που ασχολειται με την υποκριτικη, σαφως και ειναι και ηθοποιος. Ενας ηθοποιος της σειρας ομως, δεν ειναι απαραιτητα και καλλιτεχνης. Ας αρχισουμε λοιπον να συνεννοουμαστε σιγα σιγα... Και οχι, δεν αντιπαθω τη Ζετα! Απλα ο Λουλης εχει οντως δικιο!

Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011


ΜΙΑ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΕΚΡΗΞΗ!

... μπορειτε να παρακολουθησετε στον Κατω Χωρο του Θεατρου του Νεου Κοσμου! Οχι, μην τρομαζετε, μεταφορικα μιλαω, για μια εκρηξη γελιου! Πραγματικα ειχα πολυ καιρο να γελασω τοσο πολυ σε παρασταση και να γελαω για ωρα συνεχομενα και μαλιστα με κατι που ηταν οχι μονο αστειο, αλλα και εξυπνο! Φυσικα και μιλαω για το νεο εργο του Βασιλη Μαυρογεωργιου, μια υπαρξιακη κωμωδια που με εναν σουρεαλιστικο τονο αποδιδει τους προβληματισμους της προηγουμενης νεας γενιας οι οποιοι τελικα αν εξαιρεσει κανεις την εμφανιση της κρισης, δεν απεχουν και τοσο πολυ απο τους σημερινους...
Ενα πρασινωπο υπογειο, ενας φαντασιοπληκτος ηρωας που ψαχνει το νοημα της ζωης του βλεποντας τον Πολεμο των Αστρων, και μια παρασταση που αλλωτε θυμιζει κομικ, αλλωτε ελληνικη ταινια της εποχης του `60 (με την καλη εννοια), και αλλωτε την παρωδια μιας τραγωδιας, ξεχειλιζοντας ταυτοχρονα απο ενα καταμαυρο χιουμορ, καταφερνει με μοναδικο τροπο να αποδωσει την απελπισια του ανθρωπου με εναν μοναδικο τροπο!
Η σκηνοθεσια ειναι του συγγραφεα, Βασιλη Μαυρογεωργιου, και του Κωστα Γακη ενω επι σκηνης βρισκεται ενας Γιωργος Πυρπασοπουλος σε τεραστια κριση, ειναι γι`αλλη μια φορα φανταστικος, η Κατερινα Μαυρογεωργη και η Μαρια Φιλινη.