Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011



ΚΑΡΜΕΝ


Μεγαλος ντορος εγινε το καλοκαιρι που μας περασε με την διασκευη της Καρμεν, σε ενα ερειπιο του Μεταξουργειου, δια χειρος Σταθη Λιβαθινου και με την Μαρια Ναυπλιωτου να κρατα τον ομωνυμο ρολο... Δυστυχως δεν προλαβα να το δω. Ακουσα ομως οτι θα συνεχισει τον χειμωνα. Και χαρηκα. Και περιπου ενα μηνα πριν, ακουσα οτι ναι, η Καρμεν ξαναρχιζει, στο Θεατρο Καππα αυτη τη φορα. Και αποφασισα να παω... Δυστυχως δεν μπορω να πω οτι ενθουσιαστηκα.

Η Μαρια Ναυπλιωτου ειναι μια μαγευτικη ηθοποιος, απο τις καλυτερες που εχουμε και θα ελεγα η μοναδικη Καρμεν που θα μπορουσα ποτε να φανταστω κι εγω. Τουλαχιστον στην Ελλαδα. Ομως ειναι και το μοναδικο αξιολογο στοιχειο της παραστασης, και οταν μια παρασταση "χασκει" -δυστυχως ειναι το μονο ρημα που μπορω να σκεφτω για να την περιγραψω- δεν ειναι αρκετο... Μπορω να της αναγνωρισω την προσπαθεια, μπορω να της αναγνωρισω την σκηνικη παρουσια η οποια ομως ειναι γνωστη, αλλα δυστυχως δεν καταφερνει να το σωσει ουτε αυτη και ειναι μια παρασταση στο συνολο της κουραστικη και βαρετη. Η διασκευη της μουσικης ειναι τζαζ, αλλα οχι καλη, σε αρκετα σημεια αισθανεσαι πως ακους απλα φασαρια, τα σκηνικα ανυπαρκτα, το μονο που βλεπεις ειναι ενα χυμαδιο επι σκηνης, και η διασκευη απλως δεν καταλαβα τι ηθελε να πει. Γιατι δεν ειναι η ιστορια της Καρμεν. Ειναι η ιστορια ενος θιασου που ανεβαζει την Καρμεν. Αλλα καπου στην πορεια αυτο το ξεχασαν. Ο Χοσε μαχαιρωνει την Καρμεν και η παρασταση τελειωνει επι τοπου. Το οτι στο πρωτο ενα τεταρτο της παραστασης εβλεπες τον θιασο τελικα δεν εχει καμια σημασια για κανεναν... Δεν ξερω.

Ισως η εκδοχη που ανεβηκε το καλοκαιρι στο ερειπιο να μην ηταν τοσο κακη. Ακριβως γιατι ολο αυτο το χυμαδιο που ειδαμε θα ταιριαζε σ`ενα ερειπιο. Θα ειχε μια ατμοσφαιρα. Θα ηταν ολα πιο χαλαρα, λιγοτερος κοσμος, στο ποδι με ποτακια και τα γνωστα... Εξακολουθω να πιστευω οτι θα ηταν μια παρασταση με αποψη. Οχι σ`ενα θεατρο ομως. Και οι πιο ειδικοι απο εμενα θα επρεπε να το λαβουν υποψην τους.

Σάββατο, 12 Μαρτίου 2011

COCK
Συγχρονο εργο, του βραβευμενου Μαϊκ Μπαρτλετ, που ανεβαινει αυτον τον καιρο στο Θησειον, Ενα Θεατρο για τις Τεχνες, σε σκηνοθεσια της Κατερινας Ευαγγελατου. Ομολογω οτι πηγα με αρκετες επιφυλαξεις στη συγκεκριμενη παρασταση, και οτι ο πρωτος και κυριος λογος ηταν η παρουσια της Ιωαννας Παππα η οποια και αποτελει κατα την γνωμη μου μια τεραστια εγγυηση του οτι μια παρασταση αξιζει να τη δεις. Ο δευτερος λογος, ηταν η απλη περιεργεια... Οι επιφυλαξεις που ειχα ηταν εξαιτιας του θεατρου, εχω παει αλλες δυο φορες. Την πρωτη φορα ειχα δει το Festen, μια διασκευη της δανεζικης ταινιας του Τομας Βιντερμπεργκ, το οποιο ηταν εως και καλυτερο απο την ταινια. Την δευτερη φορα ομως, ειδα μια παρασταση της οποιας τον τιτλο δεν θυμαμαι καν, η οποια ηταν βασισμενη στον Πυργο του Καφκα, δεν καταλαβα τιποτα, δεν εβγαλα κανενα νοημα, δεν μπορουσα να παρακολουθησω καν τι ελεγαν οι ηθοποιοι μεταξυ τους, και περασα και ποσα απανωτα σοκ, οταν περιμενοντας στο φουαγιε να μπουμε μεσα, βγηκε ξαφνικα μια ηθοποιος που επαιρνε μερος στην παρασταση, τσιτσιδωθηκε κι αρχισε να κανει ντους! Ναι, μεσα στο φουαγιε! Σαν να μην εφτανε αυτο, οταν μπηκαμε στον χωρο της παραστασης και ξεκινησε, τσιτσιδωθηκαν κι ολοι οι υπολοιποι, ειχαν ανεβει στο τραπεζι, ενω οι θεατες καθομασταν γυρω απο αυτο, και χτυπιοντουσαν -μη με ρωτησετε γιατι, δεν καταλαβα ποτε! Ηταν μια τραυματικη εμπειρια η ολη παρασταση, το μονο που θυμαμαι ηταν οι τσιτσιδοι (οι οποιοι εκτος των αλλων ηταν και ασχημοι!) και το οτι ειδα αρκετα γεννητικα οργανα -για να το πω κομψα- σε αποσταση αναπνοης κυριολεκτικα... Δεν ηταν ωραια... Απο τοτε λοιπον, δεν ξαναπηγα στο Θησειον, το Θεατρο για τις Τεχνες. Και η αληθεια ειναι οτι αν δεν ηταν η Παππα στο εργο, οσο περιεργη και να ημουν, παλι δεν θα πηγαινα! Το Cock ομως, ενα εργο απο την φυση του αμφιλεγομενο και προκλητικο, στο οποιο ανετα θα περιμενε κανεις να δει τα χειροτερα δεδομενης της ιστοριας του θεατρου, κανει την διαφορα.
Ενα εργο πολυ συγχρονο, εξυπνο, με παρα πολυ ωραιο χιουμορ, αυτο το κωμικοτραγικο που δεν ξερεις αν πρεπει να κλαψεις ή να γελασεις, αλλα τελικα υπερισχυει το γελιο, και ενα εργο το οποιο μιλα μεν για την σχεση δυο ομοφυλοφιλων, αφορα δε ολους μας, γιατι τελικα ειναι ενα εργο για την αγαπη, τον ερωτα, τις σχεσεις και πραγματα που ολοι μας εχουμε βιωσει. Η σκηνοθεσια παρα πολυ αμεση, χωρις ιχνος σκηνικου ή εστω αντικειμενου (ετσι γραφτηκε το εργο βεβαια, αλλα καλως το τηρησαν), και μια παρασταση η οποια ειναι επικεντρωμενη απο καθε αποψη στην ουσια των πραγματων.
Επι σκηνης βρισκονται ο Μακης Παπαδημητριου, απολαυστικος οπως παντα, ο Δημητρης Μοθωναιος τον οποιο ομολογω πως δεν ηξερα και μου εκανε μια πολυ θετικη πρωτη εντυπωση, η Ιωαννα Παππα εξαιρετικη (οχι στην καλυτερη της στιγμη μονο και μονο επειδη εχει κανει ηδη πολλα τεραστια πραγματα και φυσικα δεν γινεται ολοι οι ρολοι να ειναι το ιδιο σπουδαιοι, αμφιβαλλω ομως για το αν μια αλλη ηθοποιος θα καταφερνε να με συγκινησει το ιδιο με το συγκεκριμενο εργο), και ο Γιωργος Κοτανιδης, που συγγνωμη, θα το πω, ηταν ανυπαρκτος και με εκανε γι`αλλη μια φορα να ψαχνω το γιατι θεωρειται σπουδαιος ηθοποιος...
Πολυ θετικες εντυπωσεις, και ενα πολυ αμεσο εργο, το οποιο ομως να το πουμε, απευθυνεται σε ανοιχτα μυαλα... (στην Ελλαδα ειμαστε, ας το τονισουμε!) Και καπως ετσι, θ`αρχισω να ξανακοιταζω τις παραστασεις που ανεβαινουν στο Θησειον!

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2011






AMADEUS

Και ναι, η επιστροφη του Χριστοφορου Παπακαλιατη στο θεατρικο σανιδι ειναι πλεον γεγονος! Και μαλιστα σε εναν ρολο προκληση, αυτον του Βολφγκανγκ Αμαντεους Μοτσαρτ! Το ακουσαμε, το αμφισβητησαμε, το ξανακουσαμε μεχρι που το ακουσαμε και απο τον ιδιο και απο τοτε περιμεναμε εναγωνιως την μεγαλη πρεμιερα! Μια παρασταση που εχει διαφημιστει και συζητηθει οσο καμια αλλη, ερχεται να αποδειξει οτι το σωστο promotion δεν αναιρει την σπουδαιοτητα της δουλειας, και το τονιζω αυτο διοτι εχω ηδη ακουσει κακιαρες απο ανθρωπους που ειμαι σιγουρη οτι δεν το ειδαν καν! Η πρεμιερα εγινε λιγες μολις ημερες πριν (μπορειτε να δειτε το σχετικο ρεπορταζ και φωτογραφιες απο την βραδια στο http://www.tlife.gr/Article/FN/0-76-13831.html).
Η παρασταση Amadeus, ανεβαινει στο θεατρο Βρετανια, σε σκηνοθεσια του Δημητρη Λιγναδη, ο οποιος κρατα και τον ρολο του Αντονιο Σαλιερι, του θανασιμου αντιπαλου του Μοτσαρτ. Το εργο ειναι του Πητερ Σαφερ, κλασσικο, και ευρεως γνωστο απο την ταινια του Μιλος Φορμαν η οποια το 1984 απεσπασε οκτω Οσκαρ. Σ`αυτο το σημειο να διευκρινισω οτι δεν προκειται για βιογραφια του Μοτσαρτ, αλλα για ενα εργο μυθοπλασιας, το οποιο εμπνευσμενο μεν απο πραγματικα γεγονοτα, επικεντρωνεται δε στην αντιζηλια μεταξυ Μοτσαρτ και Σαλιερι και ειναι δοσμενο απο την πλευρα του δευτερου...
Ας ερθουμε ομως στις λεπτομερειες! Προκειται για μια πααααρα παρα πολυ καλη παρασταση! Δεν θα πω η παρασταση της χρονιας μονο και μονο επειδη μεχρι πριν λιγο καιρο παιζοταν ακομη η Φρεναπατη, η οποια ηταν μια εξισου καλη παρασταση. Θεωρω ομως οτι αυτες οι δυο παραστασεις ειναι οτι καλυτερο εχουμε δει τα τελευταια τρια χρονια. Ενα εργο με ενα θεμα οχι μονο διαχρονικο αλλα και τρομακτικα επικαιρο, ενα εργο με πανεμορφα νοηματα, με μεγαλα ερωτηματα και πολυ τροφη για σκεψη, και ενα εργο κλασσικο οσο δεν παιρνει, γινεται μια καταπληκτικης αισθητικης παρασταση, (πραγμα για το οποιο δεν ειχα καμια αμφιβολια εχοντας δει και προηγουμενες σκηνοθεσιες του Λιγναδη αλλα και παντα θαυμαζοντας την αισθητικη αντιληψη της τεχνης του Παπακαλιατη που ειναι ο μοναδικος ανθρωπος που μπορει να μετατρεπει την τηλεοραση σε τεχνη!), και γινεται μια παρασταση η οποια οχι μονο στεκεται επαξια στο πλευρο της ταινιας, αλλα την ξεπερναει κατα πολυ!
Πλαισιωμενο με την υπεροχη μουσικη του Μοτσαρτ, το Amadeus, θυμιζει μια μεταμοντερνα οπερα, γεματη απο πανεμορφες εικονες, γεματη χρωματα, γεματη συναισθηματα, γεματη απο την ανεμελη παιδικοτητα του Μοτσαρτ στο πρωτο μερος, αλλα και απο την αρρωστια του στο δευτερο, μια παρασταση σκηνοθετημενη πανεξυπνα (τρελλαθηκα με τα ευρηματα του Λιγναδη για τις οπερες του Φιγκαρο και του Μαγικου Αυλου) και πανεμορφα, και συνδυαζει το μοντερνο με το κλασσικο, το μινιμαλ με το πλουσιο, το ευχαριστο με το ουσιαστικο, και ναι, θα το πω... το εμπορικο με το ποιοτικο. Γιατι οσο κι αν δεν μας αρεσει να κανουμε διαχωρισμους, αυτοι υπαρχουν, με μια εξαιρεση: οταν σε μια δουλεια εμπλεκεται το ονομα Παπακαλιατης, ποιοτητα κι εμπορικοτητα γινονται ως δια μαγειας ενα, και το αποτελεσμα ειναι αυτο που λεμε Τεχνη. Επισης! Εκπληκτικοι φωτισμοι, υπεροχα κοστουμια, ωραια σκηνικα, εξαιρετικα τα video wall. Αυτα για το τεχνικο κομματι.
Τωρα! Επι σκηνης εχουμε, τον Δημητρη Λιγναδη, ο οποιος ειναι καταπληκτικος στον ρολο του Σαλιερι, τον εχω δει αρκετες φορες στο θεατρο, οχι σε ολες ομως τις δουλειες του, αλλα θα ελεγα πως ο Σαλιερι ειναι η καλυτερη του στιγμη... Φυσικα προκειται για εναν βαθυτατα τραγικο ρολο, και το εργο μπορει να λεγεται Amadeus θεωρω ομως οτι αυτο που κουβαλαει ο Σαλιερι ειναι κατι πολυ πιο βαρυ, και ο Λιγναδης το εκανε εξαιρετικα! Το Χριστοφορο Παπακαλιατη στον ομωνυμο ρολο του μεγαλου συνθετη, ο οποιος δεχεται μια τρομακτικη επιθεση επειδη τολμησε να κανει θεατρο λες και δεν εχει το δικαιωμα (στην τελικη αφηστε τον να αποτυχει, πρωτη φορα θα δουμε μηπως μια κακη ερμηνεια? εδω η κορη του Νταλαρα πηγε στην Επιδαυρο απο το πουθενα αλλα μας συμφερει να τα ξεχναμε κατι τετοια! Για να μην σχολιασω το φαινομενο Ντενιση! Και φυσικα αυτο που ενοχλει τους περισσοτερους ειναι οτι θελουν να αποτυχει ο Παπακαλιατης, ο Παπακαλιατης ομως ποτε μα ποτε δεν αποτυγχανει! Χα!) Τελειωσα το παραληρημα... Ο Χριστοφορος Παπακαλιατης λοιπον στον ρολο του Βολφγκανγκ Αμαντεους Μοτσαρτ ειναι ΚΑ-ΤΑ-ΠΛΗ-ΚΤΙ-ΚΟΣ!!!!!!!!!!! Κι οσοι ισχυριστουν το αντιθετο, τον ζηλευουν, ειναι εμπαθεις και εχουν παει να δουν την παρασταση εντελως προκατηλειμενοι. Ειναι τοσο απλο. Ειναι ανετος, η παιδικοτητα του Μοτσαρτ του ταιριαζει γαντι και την αποδειδει εξαιρετικα, ενω στο δευτερο μερος που σκοτεινιαζει, ειναι καθηλωτικος, στο μονολογο δε για τους Γαμους του Φιγκαρο, απλα ανατριχιαζεις. Δεν νομιζω οτι υπαρχουν πολλοι ηθοποιοι που θα τολμουσαν να κανουν μια τοσο ειλικρινη καταθεση ψυχης οσο αυτη που κανει ο Παπακαλιατης μεσα απο τον συγκεκριμενο μονολογο. Θερμα συγχαρητηρια και διπλα συγχαρητηρια μονο και μονο για το ζορι, το αγχος και τις αντιδρασεις που εχει υπομεινει! Τελος, η Δαναη Σκιαδη, στον ρολο της Κονστανς, μια ηθοποιος που επισης εχω ξαναδει σε παρασταση, μ`αρεσει παρα πολυ, οτι κι αν κανει το κανει πολυ καλα, και σιγουρα εχει μελλον.
Επειδη θα μου πουν ομως οτι πολυ το εκθειαζω και αρα καποιο λακο εχει η φαβα, θα ηθελα να τονισω κα δυο -μετρημενα- πραγματα που μου ελειψαν... Πρωτον: Ηθελα τις οπερες λιγο μεγαλυτερες σε διαρκεια. Ισως ηταν επιφοβο και γι`αυτο κατεληξαν σ`αυτο που ειδαμε, και η αληθεια ειναι οτι στην ταινια, οι οπερες ηταν πολυ βαρετες. Οταν ομως ειδα τι εκανε ο Λιγναδης μ`αυτες, ηθελα κι αλλο! Ηταν υπεροχες! Και δευτερον: Εχοντας δει την ταινια, περιμενα με μεγαλη ανυπομονισια την σκηνη που ο Σαλιερι εμφανιζεται στον Μοτσαρτ ως το φαντασμα του πατερα του. Στην παρασταση απλα αναφερθηκε, αλλα θεωρω οτι θα μπορουσε να εχει γινει μια εξαιρετικα μεγαλη σκηνη! Και μου ελειψε...
Αυτες οι εντυπωσεις! Θετικοτατες, προκειται για μια παρασταση που συνιστω ανεπιφυλακτα σε ολους, μια εξαιρετικη δουλεια σπανιας ποιοτητας και μια παρασταση που με εκανε περηφανη γιατι ξαφνικα συνειδητοποιησα οτι ακομη κι οταν ολα πανε κατα διαολου, παντα υπαρχουν καποιοι ανθρωποι που μπορουν με το οραμα τους να κανουν τη διαφορα. Ειναι αυτο που λεει στο εργο ο Μοτσαρτ-Παπακαλιατης, γιατι πραγματικα πιστευω οτι ο συγκεκριμενος μονολογος ηταν απο καρδιας, οτι: "Εγω μια τετοια μουσικη φανταζομαι. Μια μουσικη που θα εχει ζωη, θα εχει εικονες, θα εχει καρδια. Μια μουσικη που θα κανει τον κοσμο να θελει να ειναι καλυτερος. Να αισθανεται, να εχει χρωμα, να ειναι αληθινος. Γιατι αυτο μας λειπει σημερα, η αληθεια. Και πιστεψτε με δεν υπαρχει πουθενα περισσοτερη αγαπη, απ`οση υπαρχει μεσα στην αληθεια."
Ευχαριστω για την παρασταση που ειδα.



Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2011



ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΚΑΛΙΑΤΗΣ
Και νιωθω υποχρεωμενη να πω λιγα λογια για τον Παπακαλιατη, μετα απο μια τετοια παρασταση, αλλα και τοσα που ακουγονται γι`αυτην...
Το παιδι θαυμα της τηλεορασης, ενσαρκωνει το παιδι θαυμα του 18ου αιωνα, Βολφγκανγκ Αμαντεους Μοτσαρτ! Amadeus στα λατινικα σημαινει ο αγαπημενος του Θεου, οπως τονιζεται και στην παρασταση. Ο Παπακαλιατης, ειναι αραγε αγαπημενος του Θεου ή αγαπημενος μιας τεραστιας μεριδας ανθρωπων? Κι αν ειναι αγαπημενος μιας τεραστιας μεριδας ανθρωπων, ποσο μισητο τον κανει αυτο στους υπολοιπους? Να τα ερωτηματα που θετει κατ`επεκταση το εργο του Πητερ Σαφερ οπως ανεβαινει στο Θεατρο Βρετανια, στην Ελλαδα του 2011!
Γεννημενος πριν απο 35 περιπου χρονια, ο Χριστοφορος Παπακαλιατης, απο πολυ μικρος εξεφρασε την επιθυμια του να ασχοληθει με την τεχνη, αλλα και απο πολυ μικρος το καταφερε -εξ ου και ο ορος παιδι θαυμα! Στα 16 του εκανε την πρωτη του τηλεοπτικη εμφανιση στη σειρα του Γιαννη Διαμαντοπουλου Οι Φρουροι της Αχαϊας, ενω στα 21 του ειχε ηδη γραψει το σεναριο για την πρωτη αμιγως δικη του δουλεια, την Ζωη μας μια Βολτα. Ακολουθει το Να με Προσεχεις, η τηλεταινια Τρεις Ευχες, το πασιγνωστο και κλασσικο πια Κλεισε τα Ματια το οποιο και αποτελει την μεγαλυτερη του επιτυχια αλλα και μια σειρα που αδιαμφισβητητα αλλαξε τα τηλεοπτικα δεδομενα και εθεσε τον πηχη πολυ ψηλοτερα, το Δυο Μερες Μονο, στο οποιο εκτος απο σεναριο κανει και την πρωτη του σκηνοθετικη αποπειρα και ειναι ενας τομεας στον οποιο φαινεται να εχει ενα εξισου μεγαλο ταλεντο, και οι πιο προσφατοι Τεσσερις. Εχοντας συνεργαστει απο πολυ νωρις με ορισμενα απο τα μεγαλυτερα ονοματα του θεατρου (Φιλαρετη Κομνηνου, Αλεκο Αλεξανδρακη, Κωνσταντινο Μαρκουλακη, Πεμυ Ζουνη, Νενα Μεντη, Νικο Κουρη, Δημοσθενη Παπαδοπουλο) αλλα και εχοντας κανει ευρεως γνωστη μεσα απο τις σειρες του, μια νεα γενια ηθοποιων που φαινονται να εχουν ενα τεραστιο μελλον μπροστα τους (Χρηστο Λουλη, Ιωαννα Παππα, Γωγω Μπρεμπου, Πανο Μουζουρακη, Δαναη Σκιαδη, Βικη Παπαδοπουλου, Θαλεια Ματικα κα.) ο Χριστοφορος, εχει κερδισει τις καρδιες ολων μας, εχει ιδρυσει σχολη πλεον στην τηλεοραση -το "τυπου Παπακαλιατη" ειναι μια εκφραση που μπορεις να την ακουσεις για παρα πολλα πραγματα και ολοι αυτοματως εχουν καταλαβει!- και ειναι ενας ανθρωπος ο οποιος εχει αμφισβητηθει και χτυπηθει αλυπητα ακριβως επειδη εκανε πραγματικοτητα το ονειρο του. Κι ηταν ενα ονειρο που παρα πολλοι αλλοι δεν εχουν καταφερει να πραγματοποιησουν. Μετρωντας ελαχιστες θεατρικες εμφανισεις στο ιστορικο του, πρωτη αποπειρα ηταν οι Τρομεροι Γονεις του Κοκτω, ακολουθησε το Τι ειδε το Χρυσοψαρο, τα Μικρα Εγκληματα Μεταξυ Φιλων, οι Ανθρωπινες Φωνες παλι του Κοκτω, και φετος ο Αμαντεους στον οποιο καλειται να ενσαρκωσει μια τεραστια και υπαρκτη προσωπικοτητα, ο Χριστοφορος, τωρα θα χτυπηθει οσο ποτε. Και ειναι αδικο. Ειναι αδικο γιατι μιλαμε για τον μεγαλυτερο δημιουργο που εχει αυτη την στιγμη η Ελλαδα. Δεν θα σταθω στο ηθοποιος, σεναριογραφος ή σκηνοθετης, γιατι ο Παπακαλιατης δεν ειναι ενα πραγμα. Ο Παπακαλιατης ειναι δημιουργος μιας δουλειας, ενος συνολου, το οποιο παντα ειναι καλλιτεχνικα αψογο! Τελειο! Υπεροχο! Εντονο! Ομορφο! Ο Παπακαλιατης ειναι ενα τεραστιο ταλεντο, ενα τρομακτικα μεγαλο ταλεντο για μια χωρα τοσο μικρη και γεματη απο τοσο μιζερους ανθρωπους! Δεν μας αξιζει! Κι αντι να τον στηριζουμε, τον κατακρινουμε κιολας! Μα ποιοι ειστε ολοι εσεις που κρινετε; Σε τι ειστε καλυτεροι; Πειτε μου μια τηλεοπτικη δουλεια που εγινε ποτε στην Ελλαδα και ηταν καλυτερη απο τις σειρες του Παπακαλιατη! Σας προκαλω! Και μας πειραζει το οτι αυτος ο ανθρωπος με την αντιληψη της τεχνης που εχει, και με το ταλεντο που εχει, ανεβαινει στο σανιδι και ενσαρκωνει μια τεραστια προσωπικοτητα! Εχουμε απιστευτο θρασος! Και κακια, πολυ κακια, σταζουμε δηλητηριο οι ανθρωποι ωρες ωρες... Ακουω και διαβαζω οσα λεγονται και γραφονται απο διαφορους για τον Χριστοφορο και αισθανομαι οτι ο κοσμος μου ειναι γεματος απο Σαλιερι. Ανθρωπους που ζηλευουν τοσο πολυ αυτο που δεν εχουν που θελουν να το καταστρεψουν χωρις να τους περναει καν απο το μυαλο οτι... αν το καταστρεψουν αυτο το θαυμαστο πλασμα, καθε τι ομορφο που παραγεται απο αυτο θα χαθει. Και τοτε ο κοσμος μας θα γινει ακομα πιο φτωχος.
Προσωπικα αισθανομαι υποχρεωμενη να πω οτι ο Παπακαλιατης ειναι ενα μοναδικο ταλεντο, ειμαστε τυχεροι που τον εχουμε, θα επρεπε να ειμαστε περηφανοι που τον εχουμε αλλα ειμαστε αχαριστοι, και ειναι ενας ανθρωπος που ξερει να καθηλωνει, ειτε γραφει, ειτε παιζει γιατι τελικα τον Αμαντεους τον παιζει φανταστικα! Και τα λεω ολα αυτα γιατι επιτελους καποιος πρεπει να σταθει στο πλευρο του και δυστυχως οι δηθεν ειδικοι κι αυτοι που εχουν το βημα και τις ισχυροτερες φωνες ειναι τοσο μικροι και λιγοι που δεν θα το κανουν. Ομως ο Χριστοφορος δεν ειναι μονος του. Εχει ενα τεραστιο κοινο το οποιο τον λατρευει σαν Θεο και παραπανω, θα τον ακολουθει, θα τον στηριζει και θα ειναι παντα εκει. Γιατι ξερουμε οτι το αξιζει. Μη μασας Χριστοφορε! Γιατι και του Θεου αγαπημενος να μην εισαι, εισαι δικος μας αγαπημενος, κι ισως να ειναι και καλυτερα ετσι...