Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012


ΜΑΚΜΠΕΘ
...δια χειρος Θωμα Μοσχοπουλου, με τον Αργυρη Ξαφη στον ομωνυμο ρολο, στην Στεγη Γραμματων και Τεχνων του Ιδρυματος Ωναση, για λιγες ακομα παραστασεις.
Οι εντυπωσεις: αναμεικτες.
Θεωρω οτι το Μακμπεθ ειναι το μεγαλυτερο αριστουργημα που γραφτηκε ποτε απο τον Σαιξπηρ και ενα απο τα σπουδαιοτερα εργα στην ιστορια του θεατρου, αλλα και της μυθοπλασιας γενικοτερα. Προκειται για ενα εργο με παρα πολυ μεγαλα νοηματα, τα οποια σε διαπερνουν τοσο αβιαστα, οσο κουραστικος κι αν θεωρειται ο λογος του Σαιξπηρ απο καποιους (αν και πιστευω οτι στο συγκεκριμενο εργο ακομη και η φλυαρια του ειναι πανεμορφη) και οσο "πειραματικο" κι αν ειναι το ανεβασμα που παρακολουθεις, που ειναι αδυνατον να μεινεις ανεγγιχτος. Οταν βλεπεις το Μακμπεθ, ή οταν διαβαζεις το Μακμπεθ, απλα ανατριχιαζεις, συγκλονιζεσαι, γνωριζεις την εννοια του δεους, κι ολα τα υπολοιπα απλα δεν εχουν σημασια, εισαι ετσι κι αλλιως κερδισμενος. Απο την αλλη, το ονομα του Θωμα Μοσχοπουλου ειναι ενα ειδος εγγυησης, τουλαχιστον για τους πιο ενημερωμενους, οπως και τα ονοματα των ηθοποιων που παιζουν στην παρασταση. Αυτο που θελω να πω ειναι οτι το προβλημα στη συγκεκριμενη παρασταση, νομιζω οτι ειναι οι ιδιες οι προσδοκιες του κοινου! Η παρασταση δεν ειναι κακη, ουτε ειναι μετρια, η παρασταση ειναι καλη, ομως γνωριζοντας το εργο, γνωριζοντας τους ηθοποιους, και γνωριζοντας τις δουλειες του Μοσχοπουλου, περιμενεις να δεις κατι που στην χειροτερη περιπτωση θα ειναι καθηλωτικο! Και τελικα δεν ειναι καθηλωτικο γιατι πολυ απλα αυτο που ειχες εσυ στο μυαλο σου με αυτα τα δεδομενα, δεν εχει καμια σχεση με αυτο που υπηρχε στο μυαλο του Μοσχοπουλου!
Το Μακμπεθ ειναι μια ιστορια διαχρονικη, δυστυχως ακομη τρομακτικα επικαιρη, μια ιστορια αιματοβαμμενη και απολυτα αληθινη κατα μια εννοια... Ειναι μια ιστορια για την διψα της εξουσιας, για τη συνειδηση που χανεται (ή και οχι;), για την αλλαζονεια του ανθρωπου, για τον φθονο, για τη μοιρα, αλλα και για ολα τα πραγματα που ενω μας ξεπερνουν νομιζουμε οτι μπορουμε να ελεγξουμε... "Κι ας γνωριζετε ολοι πως η σιγουρια ειναι ο πρωταρχικος εχθρος των θνητων" λεει το εργο. Και ειδικα στην Ελλαδα του σημερα, αυτο το εργο, ειναι τρομακτικο. Το ηξερα απο παλια, αλλα χτες, πηρε αλλες διαστασεις. Ειναι ενα εργο που νομιζα οτι μιλουσε για την ματαιοδοξια, την απληστια και τη ραδιουργια των ανθρωπων, ομως αυτη τη φορα, μου φανηκε καθαρα πολιτικο. Ομως ειπαμε, αυτο ειναι ο Σαιξπηρ, πολλες ερμηνειες και πολλα επιπεδα... ισως γι`αυτο να κουραζει καποιους, η προσπαθεια και μονο να σκεφτεις το ποσα πραγματα μπορει να χωρανε σ`ενα εργο του, ειναι εξοντωτικη!
Η σκηνοθεσια ιδιαιτερη. Αναμενομενο αυτο... Οπως καθε "πειραγμενο" εργο, ειχε θετικα και αρνητικα. Μ`αρεσε η ολη μεταφορα του εργου. Αχρονη αλλα και πολυ συγκεκριμενη και ξεκαθαρα τοποθετημενη, αρκετα καυστικη θα ελεγα. Εξαιρετικοι φωτισμοι, εξαιρετικοι ομως, νομιζω πως ηταν το μεγαλυτερο ατου της παραστασης, εξυπνη και ευρηματικη σκηνογραφια με μετρια ομως κοστουμια, και πολυ ομορφα μεν, περιττα δε βιντεο... Αυτο που μου ελειψε σκηνοθετικα ηταν το "σκοτεινο" κομματι του εργου. Οι μαγγισες, τα κορακια, το αιμα... Το αιμα που δεν φευγει απο τα χερια τους! Αυτο ειναι ο Μακμπεθ! Και δεν το ειδα οσο θα ηθελα ή οπως το φανταζομουν... Η μουσικη ηταν επιοικως απαραδεκτη, μου θυμησε φτηνη ταινια τρομου του `80... Αυτα στα αρνητικα.
Οι ερμηνειες τωρα! Ο Αργυρης Ξαφης ως Μακμπεθ ειναι ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟΣ!!! Τον εχω δει παρα πολλες φορες, ειναι ενας απο τους σπουδαιοτερους ελληνες ηθοποιους κατ`εμε, τον ειχα ξεχωρισει ως Ηρακλη στην Αλκηστη, παλι του Μοσχοπουλου, και ελεγα οτι εκεινη ηταν η μεγαλυτερη ερμηνεια της ζωης του, αναθεωρω. Ηταν ενας συγκλονιστικος Μακμπεθ! Η Αννα Μασχα ως Λαιδη Μακμπεθ, παρα πολυ καλη στο φιναλε της, διεκπεραιωτικη ομως στο συνολο, ηθελα λιγο παραπανω! Ο Γιωργος Χρυσοστομου, ως Μακνταφ, πολυ ευχαριστη εκπληξη, τον θεωρω ενα τεραστιο ταλεντο ομως πρωτη φορα τον ειδα σε κατι τοσο σοβαρο οποτε ειχα λιγες επιφυλαξεις, κατεληξα ομως σε ενα πολυ μεγαλο Μπραβο του! Ο Κωστας Μπερικοπουλος ειναι λιγο ηθοποιος πασπαρτου... Κολλαει σε οποιονδηποτε ρολο (γι`αυτο μαλλον κραταει τεσσερις στο εργο) αλλα παιζει τα παντα με το ιδιο ακριβως υφος. Απαραλλαχτος, ασχετα με το εργο και τον ρολο! Οφειλω να του αναγνωρισω ομως τον Θυρωρο, ηταν απολαυστικοτατος! Ο Αστεριος Πελτεκης, ως Μπανκο, τον ειδα πρωτη φορα στο θεατρο, απο το L.A.P.D. τον ηξερα οφειλω να ομολογησω, ηταν πολυ καλος... Ο Θανος Τοκακης στον ρολο του Μαλκομ, τον εκτιμω, περιμενα κατι παραπανω ομως, πηγαινει πολυ καλα και θα ειναι κριμα αν αρχισει να βολευεται. Και τελος η Ξενια Καλογεροπουλου, Μαγισσα/Υπηρετρια. Δεν θελω σε καμια περιπτωση να ακουστει ασχημα γιατι ειναι συμπαθεστατη, αλλα νομιζω οτι αυτοι που την εκθειαζουν το κανουν μονο και μονο επειδη προκειται για μια παλια ηθοποιο. Εκανα προσπαθεια για να την ακουσω, στο δευτερο οραμα του Μακμπεθ ηταν εντελως ασυντονιστη και το χειροτερο ειναι οτι στο υφος της και στα λογια της Σαιξπηρικης Μαγισσας δεν ειδα καμια διαφορα απο το υφος που ειχε ως κοριτσακι στις χαζες ελληνικες ταινιες... Ζητω ταπεινα συγγνωμη αλλα θεωρω μεγα σφαλμα το οτι η Μαγισσα, αυτος ο ρολος με αυτα τα τοσο υπεροχα λογια, δοθηκε στην Ξενια Καλογεροπουλου.
Αυτα σε οτι αφορα την παρασταση. Θα συνεχιστει μεχρι και τις 25 Φεβρουαριου, οσοι ενδιαφερεστε νομιζω οτι σαν συνολο αξιζει τον κοπο...
Τωρα, επειδη πρωτη φορα βρεθηκα στη Στεγη, ας πουμε λιγα λογια και γι`αυτο... Ευκολη προσβαση σε βολικο μερος. Οι τιμες των εισητηριων ειναι αρκετα τσιμπημενες για τα δεδομενα μας. Ο χωρος του θεατρου ειναι μεγαλος, καινουριος, καθαρος, τα καθισματα πολυ ανετα, και οι πορτες πολυ θορυβωδεις με αποτελεσμα οποιοσδηποτε κινειται στη διαρκεια της παραστασης να ακους ενα τεραστιο "γκραπ" που σου σπαει τα νευρα γιατι κι ο Ελληνας δεν εχει ησυχια αλλα αυτο το ξερουμε οποτε ας προσεχανε λιγο την πορτα τουλαχιστον! Τελος παντων. Ενα μεγαλο αρνητικο για μενα ειναι το ολο υφος. Δεν υπαρχει τιποτα που να θυμιζει την αιγλη και τη ζεστη και την ατμοσφαιρα ενος θεατρου... Θα μου πεις, ειναι πολυχωρος. Μπαινοντας ομως, αισθανεσαι να μπαινεις στη ΝΑSA. Διαστημικα. Ολα. Γυαλι, φωτισμοι, σεκιουριταδες παντου, ευγενικοι μεν αλλα παντου! Ενα τεραστιο, παγωμενο, μοντερνο, μινιμαλιστικο κτισμα που κανει το ενδεχομενο μιας οποιασδηποτε παραστασης εκει μεσα, να σου φαινεται τρελο! Ο χωρος του θεατρου, περιποιημενος αλλα θα μπορουσε να ειναι και μια αιθουσα διαλεξεων ας πουμε... Λειπει η ζεστη. Κι οταν αγαπας το θεατρο, αυτο, ειναι κατι που ενοχλει.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου