Κυριακή, 8 Απριλίου 2012

ΓΥΑΛΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Δεν θα γραψω πολλα σημερα... Οχι επειδη δεν εχω τι να πω, αλλα επειδη ηταν μια απο εκεινες τις σπανιες φορες που τα λογια ειναι περιττα!
Στο θεατρο Δημητρης Χορν, ο Γυαλινος Κοσμος του Τεννεσση Ουιλλιαμς, σε σκηνοθεσια της Κατερινας Ευαγγελατου, με την Ναταλια Τσαλικη στον ρολο της Αμαντα, τον Αντινοο Αλμπανη στον ρολο του Τομ, την πρωτοεμφανιζομενη Αμαλια Νινου στον ρολο της Λωρα και τον Κωνσταντινο Γαβαλα στον ρολο του Τζιμ. Δυστυχως ηταν η τελευταια παρασταση, ευτυχως για εμενα που προλαβα να την δω...
Στο ακουσμα του ονοματος Τεννεσση Ουιλλιαμς, ανοιγουν πολλες μεγαλες συζητησεις, πολλες αναλυσεις, ψυχοσυνθεση, υπαρξισμος, φιλοσοφια, σεξ, κοινωνια, προκαταληψεις, οικογενεια, φιλοδοξια... Συζητησεις που εχουν αρχισει παρα πολλες φορες, απο παρα πολλους ανθρωπους χωρις ποτε να τελειωνουν. Προσωπικα ειναι ο αγαπημενος μου συγγραφεας, μακραν. Αυτος ειναι και ο λογος που δεν θελω να επεκταθω σε αναλυση του εργου, περα απο την οποια μεταφορα του εγινε... Ο Ουιλλιαμς ειναι ενας δημιουργος που δεν σου επιτρεπει να τον "κριτικαρεις", τα εργα του απλα σε διαπερνουν, σε αλλαζουν, σε διαμορφωνουν και τελικα σε ξεπερνουν γιατι αντιλαμβανεσαι οτι προκειται για εργα που ειναι πολυ μεγαλυτερα και σημαντικοτερα απ`ολους μας, οποτε τι μπορει να πει κανεις; Τον Τεννεσση Ουιλλιαμς μπορεις μονο να τον νιωσεις κι αυτο ειναι το σημαντικοτερο απ`ολα. Αυτο ομως ειναι και το ρισκο του. Ζουμε στην εποχη που ολα εχουν ειπωθει και ξαναειπωθει. Πως ανεβαζεις ενα εργο που γραφτηκε την δεκαετεια του `40 χωρις να φαινεται κατι παλιο; Και πως μπορεις να το αφησεις ατοφιο και εξισου ουσιαστικο οταν το συνδυαζεις με κατι καινουριο; Σπανιο φαινομενο η επιτυχια των ισορροπιων σε τετοια εγχειρηματα... Η Κατερινα Ευαγγελατου νομιζω οτι το πετυχε καλυτερα απο τον καθενα. Και το αποτελεσμα ηταν απλα ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ. Δυστυχως φετος δεν ειδα πολλες παραστασεις, αλλα ακομα κι αν τις ειχα δει ολες, κατι μου λεει οτι ο Γυαλινος Κοσμος ηταν η καλυτερη της χρονιας. Και ηταν και η καλυτερη που εχω δει εδω και πολλα χρονια! Ηταν ΘΕΑΤΡΟ. Με ολη την ουσια της λεξης. Ενα εργο παρα πολυ αληθινο, παρα πολυ διαχρονικο, παρα πολυ απλο και τοσο, μα τοσο σπουδαιο, σε μια σκηνοθεσια τοσο λιτη που σου επιτρεπει να δεις μονο τα νοηματα του εργου και ολες τις πιθανες εκφανσεις τους χωρις να αναλωνεσαι σε σκηνοθετικα τρικ εντυπωσιασμου. Υπηρχαν ευρυματα που μονο σοφα μπορω να τα χαρακτηρισω για το συγκεκριμενο εργο, απο τον τροπο που "επαιζε" με την υποσταση των χαρακτηρων και σε καθηλωνε σε μια ατμοσφαιρα σουρεαλιστικη και εγκλωβισμενη και παγωμενη και σχεδον κλειστοφοβικη μεχρι το οτι το μοναδικο σκηνικο περα απο τις καρεκλες ηταν το ψυγειο, ολα, ολα, ολα ηταν πολυ σοφα μελετημενα. Ακομη και η κωμικοτραγικη αποδοση του ρολου της Αμαντα (που το κωμικο στοιχειο ειναι κατι που δεν υφισταται στα εργα του Ουιλλιαμς) ηρθε και κουμπωσε τοσο ομορφα χωρις να μειωνει τιποτα, το αντιθετο μαλιστα, εγινε ακομα πιο αληθινο. Συγκλονιστικες οι ερμηνειες και των τεσσαρων πρωταγωνιστων, αλλα ειδικα η Ναταλια Τσαλικη και ο Αντινοος Αλμπανης ηταν εκπληκτικοι, ηταν σπαρακτικοι, ηταν απο τις καλυτερες ερμηνειες που εχω δει ποτε! Εξαιρετικη μουσικη, εξαιρετικη σκηνογραφια και επειδη ειπα οτι δεν θα πω πολλα και δεν το τηρησα τελικα, ηταν μια απο εκεινες τις φορες που πηγαινεις στο θεατρο και δεν παρακολουθεις μια παρασταση απλα... Ηταν απο εκεινες τις φορες που πηγαινεις στο θεατρο και "ζεις" κατι που δεν θελεις να τελειωσει! Και ακριβως ετσι θα επρεπε να ειναι ολες οι παραστασεις που διασκευαζουν Τεννεσση Ουιλλιαμς. Γιατι ειναι καποια πραγματα που δεν γινεται να τα περιγραψεις ακομα κι αν γι`αυτα σκοπευεις να πεις μονο τα καλυτερα, δεν εχει σημασια ομως, οφειλεις να τα ζησεις μονο. Ετσι ηταν κι ο Γυαλινος Κοσμος της Κατερινας Ευαγγελατου. Κι οσοι τον ειδαν, πιστευω οτι ξερουν τι εννοω... ΘΕΡΜΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου