Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2013

TA KOKKINA ΦΑΝΑΡΙΑ




...ειναι ισως η πιο συζητημενη και πολυαναμενωμενη παρασταση της χρονιας!
Δεν εχω καταφερει να καταληξω στο γιατι ομως! Φταιει που ειναι ενα εργο που ολοι εχουμε δει και αγαπησει στην κινηματογραφικη μεταφορα του; Φταιει που ο σκηνοθετης του ειναι ενας εξαιρετικα ιδιαιτερος καλλιτεχνης και ολοι περιμενουν με αγωνια το αποτελεσμα; Φταιει που -κακα τα ψεματα- δεν εχει πια τις παραστασεις που ειχε καποτε, γινονται παρα πολλες ακομη, αλλα οι περισσοτερες ειναι αμφιβολου ποιοτητος, και καπως ετσι, ολοι, εναπωθεσαμε τις ελπιδες μας στα Κοκκινα Φαναρια; Τι φταιει; ΄Η μηπως ειναι η απλη περιεργεια που εχουμε ολοι για το ποσο σοκαριστικη μπορει να ειναι μια παρασταση;
Ας παρουμε τα πραγματα απο την αρχη... Τα Κοκκινα Φαναρια, γραφτηκαν απο τον Αλεκο Γαλανο, για το θεατρο και μετα, διασκευαστηκαν συμφωνα με την εποχη τους βεβαια, σε μια πιο σοφτ εκδοχη για τον κινηματογραφο. Και η ταινια που εγινε τοτε, σταθηκε σταθμος, αναφορα και μετρο συγκρισης για ολο τον κοσμο! Τα Κοκκινα Φαναρια, του Κωνσταντινου Ρηγου, που ανεβαινουν σημερα στο Εθνικο, ειναι διασκευη του θεατρικου εργου, προσαρμοσμενο στην σημερινη εποχη. Το εργο του Γαλανου, θεωρηθηκε πολυ σκληρο για την εποχη του και στην ταινια, ωραιοποιηθηκε. "Οι ανθρωποι ειμαστε ζωα." λεει χαρακτηριστικα. Μιλαει για βιασμους, του σωματος και της ψυχης, μιλαει για επιβιωση, μιλαει για το περιθωριο, μιλαει για τα παθη, μιλαει για την ελπιδα, μιλαει για την απογνωση, μιλαει για την πολυποθητη λυτρωση που σε καποιους ανθρωπους που ζουν εκει παραμερα που δεν θελουμε να κοιταξουμε, δεν ερχεται ποτε. Και ειναι σκληρο, ειναι απανθρωπο, ειναι περα για περα αληθινο ομως. Ειδικα σημερα. Και ο Κωνσταντινος Ρηγος, διασκευαζει τα Κοκκινα Φαναρια του Γαλανου. Με ολη την σκληροτητα που απαιτειται απο το εργο αλλα και απο την σημερινη εποχη.
Παρολα αυτα, το αποτελεσμα ειναι αναμεικτο. Τον Ρηγο τον λατρευω, εχω δει τις περισσοτερες δουλειες του, ειμαι τρελη φαν και ενθουσιαστηκα οταν ακουσα οτι ανεβαζει τα Κοκκινα Φαναρια. Μετα λυπης μου, καταληγω στο οτι η ταινια ηταν καλυτερη. Χωρις αυτο να σημαινει οτι η παρασταση ειναι κακη. Απο την παρασταση μου ελειψε τρομερα η αισθητικη του καλλιτεχνη-χορογραφου Ρηγου. Ανοιγει εκπληκτικα, με μια σκηνη γροθια στο στομαχι στην οποια δινει σαφεστατα το στιγμα του, αλλα μεχρι εκει. Μετα διεκπεραιωνει τον ρολο του. Μεγαλο μερος της παραστασης εξελισσεται σε βιντεο, κατι που δεν καταλαβα ποτε το γιατι, και θεωρω οτι ηταν τεραστιο μειον, και ενας θιασος, μετριων ηθοποιων -πλην καποιων εξαιρεσεων- να προσπαθει να κανει οτι καλυτερο μπορει και να ανταγωνιστει τα ονοματα της Καρεζη, της Διαμαντιδου, της Χρονοπουλου, της Χελμη, του Φουντα, του Κατρακη, του Παπαμιχαηλ... Δεν μπορειτε, σορυ. Πολυ καλη η Ευγενια Δημητροπουλου, εκπληξη, στον ρολο της Μυρσινης που στην ταινια ειχε η Ελενη Ανουσακη, πολυ καλη η Μαρια Κιτσου ως Ελενη, ο ρολος της Τζενης Καρεζη, πολυ καλη η Θεοδωρα Τζημου, αυτο κι αν ηταν προκληση, να πεις το Ντορη μη φυγεις θα φαρμακωθω! και να μην λειψει απο κανεναν η κραυγη της Χελμη, μπραβο της! Πολυ καλος και ο Νικος Ψαρρας στον ρολο του Μιχαηλου. Απαραδεκτη η Ελενη Κοκκιδου. Ανυπαρκτος ο Νικος Αλεξιου. Οκ ο Παναγιωτης Μπουγιουρης αλλα δεν νομιζω οτι ειχε κανενας ιδιαιτερες απαιτησεις. Οκ και η Κωνσταντινα Μιχαηλ που ακομη αναρωτιεμαι απο που την θυμηθηκανε και απο που κι ως που βρεθηκε και στο Εθνικο στην παρασταση της χρονιας;;; Ο Κωνσταντινος Ασπιωτης λιγος. Οχι κακος, ποτε, ειναι μια εξαιρετικη παρουσια που εμεινε ομως ανεκμεταλλευτος για καποιο λογο... Η Αλκηστις Πουλοπουλου, επισης οκ, απλα. Για την Ελενα Τοπαλιδου, δεν εχω λογια, συγχαρητηρια! Ο Νικολας Στραβοποδης, κακος.
Στα τεχνικα! Πολυ καλη μουσικη και εξυπνες επιλογες, αυτο ελειπε βεβαια οταν εχεις τον Δημοσθενη Γριβα! Μετρια σκηνογραφια, ωραια κοστουμια, αδιαφορος φωτισμος.
Και για να καταληξω: ειναι πιο σκληρο απο την ταινια, αλλα οχι σκληρο αντικειμενικα, δεν ειδα την παρασταση σοκ που περιμενα, να το πω ετσι. Δεν σοκαριστηκα απο καταστασεις, δεν σοκαριστηκα απο εικονα, δεν σοκαριστηκα απο λογια. Δεδομενης της θεματολογιας βεβαια! Διοτι καπου διαβασα εναν εξυπνο που ελεγε οτι δεν μπορει στο Εθνικο να βγαινουν ημιγυμνοι! Πουτανες ειναι αγαπη μου, κελεμπια θες να φορανε;;; Θεωρω οτι ειδα τα Κοκκινα Φαναρια που ηξερα, σε μια θεατρικη εκδοχη, οχι οσο "πειραγμενη" θα ηθελα, απο τον Ρηγο περιμενα κατι πολυ πιο εναλλακτικο, πολυ πιο προκλητικο και πολυ πιο αφηρημενο. Ηθελα μια ιδεα, μια αισθηση της Τρουμπας, οχι αναπαρασταση. Εδωσε το στιγμα του στην αρχη, το ξαναειπα, η εισαγωγη ειναι μακραν η καλυτερη στιγμη της παραστασης, εχει καποιες δυνατες στιγμες, εχει ενα επισης δυνατο φιναλε, αλλα το συνολο μου εδωσε την αισθηση μιας απλης αναπαραστασης, ναι, και μου ελειψε η ατμοσφαιρα του Ρηγου, θα το ξαναπω... Θα θυμηθω τον Τιτανικο, λιγα χρονια πριν, θα το θυμησω και σ`εσας, και ισως καταλαβετε τι εννοω:


...αυτη η ιδεα, μια μονη λεξη, απο την οποια δημιουργεις κατι εντελως καινουριο, διαφορετικο, και δικο σου. Στον Τιτανικο ηταν το ναυαγιο, ο πνιγμος, ο θανατος, το τελος, η προσευχη...
Στα Κοκκινα Φαναρια ηθελα να ηταν το σεξ, η πορνη, η ελπιδα, το περιθωριο... αλλα δεν τα ειδα ποτε.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου