Κυριακή, 14 Απριλίου 2013

ΔΑΙΜΟΝΕΣ

 













Δεν εχω να πω πολλα. 22 χρονια μετα, η ροκ οπερα του Νικου Καρβελα, ανεβαινει και παλι, στο θεατρο Παλλας, με πρωταγωνιστρια παντα την Αννα Βισση, σε σκηνοθεσια του Γιαννη Κακλεα. Καπου εδω, νομιζω οτι αρχιζει να γινεται σαφες το γιατι δεν εχω να πω πολλα! Ειμαι φαν του Καρβελα, ειμαι φαν της Βισση, εχω μεγαλωσει με τα τραγουδια τους, εχω λιωσει τα τραγουδια τους, και πιστευω οτι ανηκουν σ`αυτη τη σπανια κατηγορια καλλιτεχνων, που ειτε τους αγαπας, οχι τους εκτιμας ή τους θαυμαζεις, τους αγαπας, ειτε οχι. Οπως κι αν εχει ομως, θεωρω οτι μετα απο τοσα χρονια, τοσες επιτυχιες, και τετοιες πορειες, συμφωνουμε ολοι στο οτι μιλαμε για δυο ανθρωπους υπερανω κριτικης! Να πω τι; Αν ειναι ωραια η μουσικη που εγραψε ο Καρβελας ή αν τραγουδησε καλα η Βισση; Θα πω οτι δεν με ενδιεφερε καν! Δεν πηγα να ψαξω και να μελετησω τιποτα... Δεν πηγα να δω αν μπορει ή οχι να παιξει η Βισση θεατρο, δεν πηγα να εξετασω τι μπορει να ειναι μια συγχρονη ελληνικη ροκ οπερα, δεν πηγα να δω αν θα τραγουδαει σωστα ο υπολοιπος θιασος, δεν με ενδιεφεραν τα λαθη που μπορει να εγιναν -γιατι παντα γινονται!
Θυμαμαι οτι πηγαινα δημοτικο οταν η Βισση ελεγε το Τραυμα κι εγω το τραγουδουσα με τετοιο παθος που απορω τι τραυματα μπορει να ειχα τοτε και ταυτιζομουνα αλλα τρεχα γυρευε! Θυμαμαι οτι ενα απο τα πρωτα μπλουζ ηταν ο Τελευταιος Χορος, θυμαμαι ενα παρτυ που ειχαμε κανει καραοκε και μια συμμαθητρια μου τραγουδουσε τα Μαυρα Γυαλια, επισης με μεγαλο παθος, ακομη στο δημοτικο... Θυμαμαι οτι μεγαλωνοντας αρχισα να ακουω αλλιως ολα αυτα τα τραγουδια, κι εκει μαζι με τις πρωτες καψουρες ειναι που τα νιωθεις να διαπερνανε κυριολεκτικα το πετσι σου και να καταλαβαινεις τι ειναι αυτο που τραγουδας απο τα γεννοφασκια σου! Και θυμαμαι, τους δικους μου να συζητανε για μια παρασταση... τους ΔΑΙΜΟΝΕΣ. Με τη Βισση. Τα τραγουδια ηταν του Καρβελα. "Γιατι δεν με πηγατε;;;;;" ...χτυπιομουνα. "Δεν ητανε για σενα, ησουνα μικρη!" μου λεγανε. Ε λοιπον μεγαλωσα! Και τους ειδα τους Δαιμονες και τους καταχαρηκα, και τους εζησα, και τωρα θα τους θυμαμαι και αυτους!!!
Κατι λεει ο Καρβελας στο προγραμμα στο σημειωμα, για ευδαιμονια... Και λεει αληθεια. Ειναι ενα θεμα και ενα θεαμα τοσο σκοτεινο, και παρολλα αυτα, οσο το παρακολουθεις, και το ζεις, αντι να σε κυριευει ο τρομος, το μονο που σε κυριευει ειναι η ευδαιμονια. Η ευχαριστηση. Ευχαριστουμε!

Στα τεχνικα του πραγματος... Επι σκηνης, μαζι με την Αννα Βισση, η Εβελινα Παπουλια ΕΚ-ΠΛΗ-ΚΤΙ-ΚΗ!!!!, φανταστικη, ο ρολος της ειναι λες και γραφτηκε γι`αυτην και δεν σου επιτρεπει να σκεφτεις καμια αλλη να το κανει αυτο το πραγμα, ο Παναγιωτης Πετρακης, επισης πολυ καλος, στο στοιχειο του, λες και γεννηθηκε γι`αυτο, και ειχε να κανει ενα απο τα ομολογουμενως πιο δυσκολα πραγματα που εχω δει στη ζωη μου και το εκανε καλα, και ενας 20μελης θιασος. Μεγαλη παραγωγη, εννοειται, φοβερα σκηνικα, καλα κοστουμια, πολυ καλος φωτισμος, εφφε, ...για τη μουσικη τι να πω; Καλη μουσικη; ΦΟΒΕΡΗ μουσικη!!! Εχει δοθει παραταση των παραστασεων, προλαβαινετε, ΔΑΙΜΟΝΙΣΤΕΙΤΕ!!!!!!

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου